ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ Ν’ ΑΝΤΕΞΩ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ

μαζεύτηκαν μερικές εκατοντάδες χαζών
γύρω απ’ τη χήνα που ‘σπασε το πόδι της
προσπαθώντας ν΄ αποφασίσουν
τι να κάνουν
όταν έφτασε ο φύλακας
και τράβηξε το κανόνι του
και το ζήτημα τέλειωσε
εκτός για μια γυναίκα
που βγήκε τρέχοντας από μια καλύβα
φωνάζοντας πως θα σκότωσε το ζωάκι της
όμως ο φύλακας χάιδεψε τον τελαμώνα του
και τής είπε
φίλα τον πισινό μου,
Πήγαινέ την στον πρόεδρο·
το πουλί έκλαιγε
κι εγώ δεν μπορώ ν’ αντέξω τα δάκρυα.
δίπλωσα τον καμβά μου
και προχώρησα παρακάτω:
Οι μπάσταρδοι είχαν καταστρέψει
το τοπίο μου,

*

ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΦΗΜΗ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ

Κάθεται έξω απ΄ το παράθυρό μου τώρα
σαν μια γριά που πάει για ψώνια·
κάθεται και με κοιτά,
ιδρώνει νευρικά
μέσ’ από καλώδιο και καταχνιά και σκύλου γαύγισμα
ώσπου ξαφνικά
βροντώ την οθόνη με μια εφημερίδα
όπως χαστουκίζεις μια μύγα
και θα μπορούσες ν’ ακούσεις την κραυγή
πάνω από τούτη την άχαρη πόλη,
κι έπειτα έφυγε.

Ο τρόπος για να τελειώσεις ένα ποίημα
σαν κι αυτό
είναι να γίνεις άξαφνα ήσυχος.

*Από το βιβλίο “Μπουκόφσκι Επιλογή από το έργο του”, Εκδόσεις Μικρή Εγνατία, Θεσσαλονίκη 1980.

**Μετάφραση: Αλέξης Τραϊανός.