ΕΚΤΡΩΣΗ

Γυρίζοντας σπίτι, σε βρίσκω ακόμα στο κρεβάτι,
μα σαν τραβάω την κουβέρτα,
βλέπω πως το στομάχι σου είναι επίπεδο σαν σίδερο.
Το ‘κανες, όπως μου είχες πει ότι θα το κάνεις
και άφησες το έμβρυο τυλιγμένο στο κηρόχαρτο
για να το δω. Ο γιος μου.
Γυναίκα, μια που σ’ αγαπάω ό,τι κι αν κάνεις
τι να πω, μονάχα αυτό που έχω ακούσει
ότι οι φτωχοί δεν έχουν παιδιά, παρά μικρούς ανθρώπους
και υπάρχει χώρος μόνο για έναν άντρα σ’ αυτό το σπίτι.

*

ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ

Τα σημάδια απ’ τις οπλές στη νεκρή αγριόγατα
αστράφτουν στο σκοτάδι.
Είσαι γυμνός, καθώς τη σέρνεις στη βεράντα.
Ούτε αυτό θα ωφελήσει.
Το παγωμένο νερό που ήπιαμε δεν ωφέλησε,
ούτε τα ελατήρια του κρεβατιού
που χτύπαγαν στα δάχτυλα
για να κρατήσουν τον ρυθμό.
Δεν έχω νιώσει ποτέ μου
τίποτα σαν κι αυτό. Δεν το καταλαβαίνεις;
Αυτό που λαχταρώ είναι σκληρό,
χτυπάει πάνω στα δόντια μου
πάει πάλι πίσω και με δαγκώνει.

*

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΚΑΙΡΟ

Τα δύο μισά του αυγού, αδύναμα,
γλιστρούν το ένα μέσα στ’ άλλο πάνω στα αποτριχωμένα πόδια
και η αναμονή τελειώνει.
Η σχισμή ανάμεσα στα πόδια μου
τρίχινος φλοιός χωρίζεται στα δύο,
Καθώς το μπλε, φανελένιο κουτάλι σου γλιστρά μέσα,
ξεχώνει κομμάτια σπασμένα τσόφλια
και τα απλώνει πάνω στους μηρούς μου,
σαν παλιά πορσελάνινα πιάτα τόσο λεπτά
για να μην κρατάνε τίποτα παρά μόνο την αγάπη.

*Από το βιβλίο ΄Άι Ογκάουα, “Τα αιρετικά παραμύθια”, εκδόσεις Βακχικόν, 2020. Μετάφραση: Διώνη Δημητριάδου, Βαγγέλης Αλεξόπουλος.