Ο ΛΙΘΟΠΑΙΣ

Από τότε, σε φέρω πάντα μέσα μου

Όπου πάω, πας
Όπου στέκομαι, στέκεσαι
Όπου κοιμάμαι, κοιμάσαι

Καρδούλα μου
Είσαι το πέτρινο μωρό μου

Δεν πονάει το παρελθόν, πονάει το μέλλον

Ακουμπάω τρυφερά το χέρι στην κοιλιά
Και σου μιλάω

Για τα μέρη που δεν πήγαμε
Τα πράγματα που δεν κάναμε
Όλες τις δυνατότητες που δε θα γίνουν

Εσύ δεν ξέρεις τίποτα για όλα αυτά

Αμέριμνο χρυσόψαρο
Στην επιφάνεια μιας μαύρης, σκοτεινής λιμνούλας

*

ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ

Όλα είναι ήσυχα
Είναι κάμποσες μέρες τώρα
Που όλα είναι ήσυχα

Ίσως τελικά υπάρχει μια ευτυχία εδώ
Κι ίσως με τον καιρό
Μάθουμε και πώς να την αντέχουμε

Για τώρα -και για όσο-
Το σπίτι μοιάζει να αιωρείται ανάλαφρο
Κι απ΄ το παράθυρο
Μπαίνει μια εκτυφλωτική, ολόλευκη μέρα

Εδώ είμαι
Και σε περιμένω
Σε τούτο το τρομακτικά
ήρεμο κέντρο
Στο μάτι του τυφώνα.

*Από τη συλλογή “Ο Λιθόπαις – The Lithopedion”, κδ. Νεφέλη, 2016.