Σε λίγες μέρες θα έχει φύγει
από πάνω μου η Σλοβενία•
θα πασχίζω να τη βρω στα
γαριφαλάκια της Ιεράς Οδού
στα ρούχα μου στην αμασχάλη σου-

είμαι πολλή κι έχεις το άγχος
του πληθωρισμού, μαλώνεις και βρίζεις
χτυπάς το τραπέζι,
αφήνεις το γέλιο σου στο παράθυρο του πανδοχείου
μα η μνήμη μου σκορπίζει από
το έλλειμμά της, άτυχο σπουργίτι
νεκρό στο δάσος/

Και τα δέντρα θα γίνουν μια συστάδα
συμβάντων που ρίχνονται στο νερό
σαν ίσκιος του καμβά• η βάρκα θα σαλεύει
σαλεύοντας τα λογικά μου κι ο μουσικός
θα χτυπάει τη χορδή της κοιλιάς μου
θα πεινώ θα διψώ
μια σλαβική λέξη θα βουρλίσει
τη ρίμα του κέδρου•

Στου τραυλού του βαρκάρη
Τη μορφή μου καθίζω
Απ’ την πρύμνα πασχίζω
Κι οι σπουργίτες ζευγάρι