Δεν μου φτάνουν οι νύχτες.
Η νύχτα περνάει πιο γρήγορα και από το κλάσμα του δευτερόλεπτου που χρειάζεται ένα δάκρυ, για να φτάσει από το βλέφαρο στο χώμα.
Αυτό συμβαίνει, όταν είμαι μαζί σου.
Δεν μου φτάνουν οι νύχτες.
Δεν έχω την πολυτέλεια να σπαταλήσω τον πολύτιμο χρόνο μου μαζί σου, σε κάποιον ύπνο.
Θα ήταν αχαριστία να σου δίνεται ένα δώρο και εσύ μετά να το πετάς.
Τι τύχη είναι να μπορώ να σ’ ακούω.
Κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται κωφοί.
Τι ατυχία!
Και εγώ έχω την ευλογία να ακούω τη μουσική της φωνής σου.
Δεν μου φτάνουν οι νύχτες, όταν τραγουδάς.
Γίνονται τόσο δα μικρές, που χωράνε μέσα σε ένα μικρό δάκρυ και χάνονται κατά την πτώση του.
Τόσο γρήγορα.
Δεν μου φτάνει μια ζωή, για να σε ακούω.
Πώς να στριμώξεις μια ζωή σε λίγες μόνο νύχτες;
*Από τη συλλογή “Πολύ”, εκδ. Βακχικόν.
To Koskino 
Reblogged this on Manolis.
Μα,ποιός είναι αυτός; Ποιός είναι αυτός διά τον οποίον!! Ποιός είναι αυτός που του αφιερώνετε ( αφοσιωμένη ), τρόπαια αγάπης – έρωτος, μανουάλια ευλαβείας ευλαβικής! Που τον καθοσιώνετε δαίμονα – θεό -ΕΡΩΤΑ, ο οποίος, ΈΡΩΤΑΣ, είναι παντού και πουθενά! άπιαστος των εναλλαγών προφήτης τής διαφυγής – τής αναζήτησης καταναλώσεως αισθημάτων, η οποία ισοδυναμεί με την διαρκή αναγέννησή τους – αναγέννηση αγάπης για τους πολλούς ( εάν όχι όλους ).
Ποιός είναι αυτός που συνοψίζει μέσα σας του σύμπαντος τα απροσμέτρητα – άρρητα ερεθίσματα, ως θεότητος όλον – ως πρώτο κινούν ακίνητο!
Ποιός είναι αυτός;