Με απαλότητα γλιστρά η Γη
ανεπαίσθητα
στην πορεία γύρω από τον ήλιο
και ελλειπτικά του γαλαξία –
ύπουλα μας παρασύρει
μέσα από την ύλη του στερεώματος
και συνοδεύει με μουσική του κενού
το μεροδούλι και το μεροφάι

ανάμεσα στα λαμπρά χρώματα του ουρανού
και στις φαιές σκιές των πόλεων
μας καταδιώκει με μύρια ασύμμετρα ρολόγια
και με φραγγέλια μεταμφιεσμένα
υποδεικνύει ανάλγητα τη θέση μας
στις τριγωνομετρίες της ζωής –

μοχλούς δεν κατέχω “ταν Γαν κινήσω” –
κρατώ, ωστόσο, μέσα μου
δύναμη φλογερή
να απαλύνω τα επί γης άλγη.