Με χέρι ακουμπισμένο στο κιγκλίδωμα
κοιτούσε τη νεκρή αυλή,
το ρημαγμένο από την απουσία σπίτι.
«Δεν είναι κανείς εδώ»,
φώναξε κι ένα φεγγάρι κείνη τη στιγμή
ανέβηκε απ’το βάθος του βουνού
σαν πεθαμένο.
Ήτανε τέλος του φθινόπωρου
και ο καιρός ψυχρός·
κανείς δεν απαντούσε.
«Δεν είναι κανείς εδώ»,
φώναξε πάλι και ο άνεμος
παίρνοντας τη φωνή
επήγε και την έριξε στου πηγαδιού
το νυχτωμένο στόμα μέσα.

*Από τη συλλογή “Να εμποδίζεις τις σκιές”, Εκδόσεις Διαγωνίου 1982. Το ποίημα περιλαμβάνεται και στο συλλογικό τόμο ‘Χρίστος Λάσκαρης, Ποιήματα”, εκδ. Τύρφη, 2022.