Οι ζωές μας είναι τα ποτάμια
Nuestras vidas son los rios
Jorge Manrique
Η πλημμύρα ξεχύλισε απ’ τα στήθη μας
και κάποια στιγμή
θα σας πνίξει –
να τη φοβάστε
Δεν είναι ήρεμα πια τα ποτάμια
ούτε στεγνές οι όχθες
και νομοταγή τα βατράχια
άγρια γίνονται τα κοάσματά τους –
δεν θέλουμε να τ’ ακούμε
Δεν είναι αυτή η άνοιξη που ξέρουμε
μόνο ένας άθλιος καιρός είναι
που παραμονεύει σαν ενέδρα
κυρίως όσους ανυποψίαστοι περπατάνε
μέσα σ’ αυτόν τον καιρό
λες και κρατάνε
το μπαστούνι του τυφλού
στο χέρι
To Koskino 
Reblogged this on Hellenic Canadian Literature.
Η παρορμητική – ορμητική, ποιητική αλληγορία, με της κριτικής τα χαλάζια, τα ελπιδοφόρα, με εμπνέει, να απαντήσω, ότι ο άθλιος καιρός θα παραταθεί, σκοτώνοντας με την ενέδρα του πάρα πολλούς ανυποψίαστους ( που είναι η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων ) που τον εμπιστεύονται , περπατώντας μέσα σ’ αυτόν τον καιρό εθελότυφλοι, εθελόδουλοι. Αλλά κινδυνεύουν και όσοι δεν τον εμπιστείονται.
Η παρορμητική – ορμητική, ποιητική αλληγορία, με της κριτικής τα χαλάζια, τα ελπιδοφόρα, με εμπνέει, να απαντήσω, ότι ο άθλιος καιρός θα παραταθεί, σκοτώνοντας με την ενέδρα του πάρα πολλούς ανυποψίαστους ( που είναι η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων ) που τον εμπιστεύονται , περπατώντας μέσα σ’ αυτόν τον καιρό εθελότυφλοι, εθελόδουλοι. Αλλά κινδυνεύουν και όσοι δεν τον εμπιστεύονται.