ουδόλως ντρεπόταν

Να εξηγούμαστε:
ουδόλως ντρεπόταν για τα καράτια στα φτερά του,
ίσως γι’ αυτό να πέθανε
άγγελος μόνο
μόνο άγγελος

σε ράφι βιτρίνας με θέα.

Σαν πιάνει η άνοιξη κι η περσεφόνη, ψάχνω τους από μηχανής θεούς μου και τ’ αγάλματα, δηλώνει αγωνιωδώς και αμέριμνος. Και κείνη την αντηλιά την όλο νάζι.

Έξω οι άνθρωποι τρώνε αμίλητοι.

αυτός ο άθλος

Μονόλογος νεαρού στα λευκά σε ικρίωμα ή σε
άνω διάζωμα καλλιμάρμαρου ή άλλου σταδίου:

[…] Επιμένω, ωστόσο, πώς στις πλάτες μου
φέρνω τον ουρανό και την έκπληξη – τίποτα
που να μην είναι δέρμα ή σπλάγχνο ή κόκκαλο
και όχι, όχι τα πρέκια μιας πόρτας αμέτοχης,
ούτε στιγμούλας σαστισμένης.

Τέτοιες στιγμές ακούω τον Ηρακλή,
δεν πάει με αυτόν τον άθλο, να λέει.
Φοράει λευκό T-shirt από υαλοβάμβακα
και αδημονεί να το ξεπλύνει στη θάλασσα.

Το ίδιο αδημονώ και εγώ.

*Από τη συλλογή “stanza”, εκδ. Gutenberg, 2021.