Δεν έχει τίποτα νόημα, μόνον το ηθικό χρέος στα παιδιά
κι έπειτα η ζωή, η ζωή μοναχά μέσα στην ποίηση

.

Απεχθάνομαι τις μικρές και τις μεγάλες δουλειές
τις αποτυχίες και τις επιτυχίες

.

μια μελισσούλα σε ένα λιβάδι με μαργαρίτες
να μην υπάρχει αυτή η ανάγκη για νόημα
ή για εργασία ή θρησκεία ή θάνατο

.

θυμάμαι την εντύπωση
του χειμερινού θαλασσινού νερού
στα μάτια και στα ρουθούνια

.

αυτό ακριβώς είναι ζωή

*Το ποίημα και η φωτογραφία της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: https://christinehag.wordpress.com/2022/02/22/ki-epeita-i-zoi/