Ελένη Ντούξη, Δύο ποιήματα

ΔΟΞΑΡΙ

Σκάνε στο δοξάρι οι αστραπές
επάνω από τις λαμαρίνες των τρόλεϊ
ξύνοντας με τα νύχια
γυάλινα δόντια του καιρού
τη σκασμένη μπογιά των κροτάφων μας

Δεν μας σώνει τίποτα
δεν μας φυλάγεται τίποτα
ανένδοτες οι λεωφόροι
ανένδοτοι ωκεανοί
παφλάζουν το ξημέρωμα
στα παντζούρια και στις γρίλιες μας
για κάτι χρωστούμενα και δανεικά
έναν ξερό ενικό
για μια χούφτα αλάτι
που τυχόν περίσσεψε
απ’ το νωπό μας μαξιλάρι.

*

ΤΡΙΚΥΜΙΑ

Οι στρόβιλοι των δαχτύλων του στα χείλη μου
Συρίγματα φωνών πριν την ύστατη τρικυμία
πεντάλεπτα μαύρα όστρακα
καρφωμένα στην πόρτα ναυαγού αποστάτη
να βουίζουν
να βουίζουν
τις θάλασσες που δεν ξάφρισα
σε όσες ζάφτι δεν έκανα
τη λαμπή ψηλομυτιά τους.

*Από τη συλλογή “Αντιδραστήρας”, Εκδόσεις Ενύπνιο, 2020.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s