Βίκυ Λιούκα, Ο θαυμαστός κόσμος των σπασμένων ηθικών

Το μολύβι ξύνει τους τοίχους της αφελούς προσπάθειας να κοιμηθούμε –κι απόψε– ενόσω οι σκέψεις πυρπολούν τις φυλακές ανεξιχνίαστων εγκλημάτων
Νότες κλωτσάνε σαν έμβρυα έτοιμα να βγουν από την κοιλιά της μάνας τους (έκπληκτες θα δουν το φως και θα το αγκαλιάσουν με τα αδέξια χέρια τους)
Μορφές άνευ ταυτότητας διεκδικούν την απλότητα του πόνου και τη δυσφορία του άγνωστου
Αχαρτογράφητες προβλήτες
Η μέρα βάφεται στα χρώματα της ύλης
Μαριονέτες ροκανίζουν αναίσχυντα τα κόκαλα της υστεροφημίας
Μια πεταλούδα στάθηκε στο ύψος των σκέψεών μου απαλύνοντας τη χρονοβόρα διαδρομή προς τη στιγμιαία (συν)ακολουθία των εν δυνάμει αναφορών στο χθες
Κάποιοι προσπαθούν να ξεχάσουν (χωρίς επιτυχία)
Πνιγμένες φωνές παραλύουν τα σώματα των περαστικών
Το σώμα αγκαλιάζει τις εξασθενημένες σάρκες των θυμάτων
Δένουμε τα κορδόνια μας τόσο σφιχτά λες και δενόμαστε κι εμείς μαζί τους μη τυχόν και φύγουμε από τη γη (και βρεθούμε ξαφνικά μετέωροι)
Αναμένονται σκέψεις άνευ περιεχομένου
Αφηρημένες ματιές
Ηλεκτρισμένες πνοές
Εξορύξεις σπλάχνων
[Τίποτα δεν είναι πιο αληθινό από τη ματιά την ώρα που αφαιρείται]
Βαδίζουμε σε ταράτσες σφραγισμένων δωματίων
Πίσω από τα κάγκελα κρύβεται πάντα ένας ήλιος
Προσφορά ή ζήτηση
Κρατιόμαστε από τις χειρολαβές των λέξεων
Στους κόλπους της γης γεννιούνται ιδέες με εικόνες τρόμου
Τα βράδυα οι τοίχοι ψιθυρίζουν στα αυτιά μας λόγια απαγορευμένα
Ποτάμια οργής
Αρ(ω)ματα
Αποκαλύψεις άνευ κοινού
Στις βιτρίνες των καταστημάτων αποκοιμιούνται ξεχασμένοι πόθοι
Ποιος πρόδωσε τα όνειρά μας;
Θυμ(ιατ)α
Πού πηγαίνετε; (ακόμα δε μάθαμε)
Με δεμένα πόδια ανηφορίζουν στη λογική της τρώγλης
Σαπουνόφουσκες κατεβασμένα μούτρα πανικός στο μυαλό και στο πορτοφόλι μια στιγμή δεν αντέχουν μακριά από τη ρουτίνα μακριά από το κουτί με τις ευχές ας είναι η θάλασσα ο ουρανός τα δέντρα θα συνεχίσουν να ανασαίνουν για μας όμορφα τα παραμύθια αρκεί να μην πιστεύεις σε αυτά παραλογισμός καμπάνες καλούν τον κόσμο σε ένα ακόμη φαγοπότι παιδιά κοιτάνε στο άπειρο άνθρωποι λιώσανε στις καρέκλες τους μουσική κάτι να ξεχαστούμε κάτι να μας μεταφέρει στην πηγή των ονείρων μας στην ελευθερία τόσο(ι) δυστυχισμένοι ανεύθυνα καιρικά φαινόμενα λύγισε η πλάτη από το βάρος των υποχρεώσεων ποιος μας υποχρεώνει ποιος αποφασίζει για μας θυμήσου να φέρεις τροφή για τις γάτες βράδυ να βγούμε έξω τότε που οι σκιές σκιτσάρουν τους φόβους μας στους δρόμους να κοίτα μπορείς να κάνεις πως πατάς πάνω τους ποτέ μου δε φοβήθηκα τους λύκους όσο τα πρόβατα και τώρα ας περισώσουμε τη νιότη μας χρηματιστήριο ψυχών αλτήρας καταπακτές κατακόμβες ενεργοί εξουσιαστές βαμμένοι ως το μεδούλι φλεβική ανεπάρκεια κοκορομαχίες οικογενειολάγνοι / τρομολάγνοι παιδιόθεν απρεπείς χειρονομίες τρομοκράτες εξ΄ αγχιστείας αναποφάσιστοι δέσμιοι εξιδανικευμένοι μωροί σοφίτες προτροπές φιλήδονοι δειλίες εξ’ αίματος βιολογικοί θεσμοί λευκά χαμόγελα μαύρα από την αυπνία μάτια κομμένες σελίδες καμένες σελίδες αποσιωπημένες σελίδες οικονομικές συσκευασίες μαντήλια καντήλια σκούπες αλογοουρές αποικίες από ανακυκλώσιμα υλικά στα πόσα τεστ καιγόμαστε έξυπνα σπίτια δορυφόροι κατεβασμένα στόρια βρώμικες κουρτίνες σκασμένα λάστιχα
Οι προσδοκίες συγκρούονται με τα αισθήματα
Ας περπατήσουμε στους ταλαιπωρημένους δρόμους με τις λακκούβες (που χάσκουν σαν μικρά σύμπαντα έτοιμα να μας καταπιούν)
Επιεικής η αντιμετώπιση του απεσταλμένου υλικού
Θλίψη σε κύβους από ζάχαρη
Ρούχα καθαρά διπλωμένα στα τέσσερα (για να μπορούν κάπου να χωρέσουν)
Ένας κόσμος που φωνάζει χωρίς σταματημό
Ένας κόσμος ασυγκίνητος, ατσαλάκωτος, περιφραγμένος
Θα μείνετε απόψε να φάμε μαζί; Ίσως να καταφέρουμε να συνεχίσουμε εκείνη την κουβέντα που αφήσαμε στη μέση. Πώς είπατε; Δε θυμόσαστε το θέμα; (Μα δεν έχει σημασία το θέμα όσο η συζήτηση)
Γλώσσες ψαλιδίζουν τα κουφάρια των πρώτων δεξαμενών
Οι ιδέες θεωρούνται αδικήματα και δικάζονται ερήμην τους
Η ψυχή απλώνει το ανάστημά της σε πράγματα που εκ πρώτης όψεως μοιάζουν ασήμαντα
Κάποιοι γυαλίζουν τους καθρέφτες που έστησαν απέναντί σου δίχως να σε ρωτήσουν
Άνθρωποι κατατρεγμένοι από νόμους και θεούς
Σπίτια που μπορούν να φιλοξενήσουν μια πόλη
Σπίτια που δε χωρούν την ελευθερία σου
Στους κοιμισμένους βάζουν ένα καθρεφτάκι μπροστά στο στόμα τους για να σιγουρευτούν πως δεν έχουν πεθάνει

Ακλόνητοι μύθοι με
μοβ κορδέλες στο
λαιμό ζητούν αφορμές

Αφετηρίες
Συναλλαγές στο χρώμα
του δέρματός μας

Δυνάμωσαν οι
σιωπές: ακρόαση
ζητούν (στο τέρμα)

Καλύπτουν με τα χέρια

την αδικία
(κι αυτή μας προσπερνάει)

Βιωματική έκφραση (προσώπου σώματος και ψυχής)
Καταλαγιάζει η επίθεση των συνωμοσιών: καιρός να καταγραφθούν τα θύματα της επόμενης επίθεσης
Για την αυτοβιογραφία κάποιων αρκεί μία και μόνο λευκή σελίδα (οι υπόλοιπες διασχίζουν την έρημο της ουτοπίας)
Κανείς δεν μας προετοιμάζει για όσα θα ζήσουμε (ή θα αποφασίσουμε)
Στάθηκες απέναντι από τους φόβους (σου) τους έβγαλες τη γλώσσα κοροϊδευτικά τους δωροδόκησες με απελπισία τους έθρεψες με τη ζωή σου και τους εξόρισες στο κοντινότερο σημείο του μυαλού (σου)
Κοντινές ανάσες / μακρινά όνειρα
Μορφές από το αύριο στοιχίζονται έξω από την πόρτα του πρότερου βίου σου
Ο θαυμαστός κόσμος των σπασμένων ηθικών
Φύτεψες έναν σπόρο σε μια σπασμένη γλάστρα: ο σπόρος έγινε ανθός / ο ανθός δέντρο / το δέντρο οξυγόνο
Τόσος λόγος για τη μαγεία (τόση αδιαφορία για τη ζωή)
Αποθηκεύουμε ψίχουλα για να μας δώσουν ψωμί (μέχρι που τα ψίχουλα μουχλιάζουν)
Αναζητούν τον έρωτα σε άδεια κορμιά
Καταδιώκουν τη ζωή στη γη (και την υμνούν στο φεγγάρι)
Οι απολαβές της θερινής ισημερίας παίρνουν τον μοναχικό δρόμο της αμφισβήτησης
(Είναι κι αυτός ο ήλιος που σε συνθλίβει σαν ελιά στο λιοτρίβι)

*Το ποίημα δημοσιεύεται στο ιστολόγιο της ποιήτριας: http://vickyliouka.blogspot.com/2021/01/blog-post_24.html

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s