Veronica Volkow, Arcano XIII

Ο θάνατος
Ξέμεινα χωρίς τη φωνή σου
και χωρίς τα χέρια σου, χωρίς τα μάτια σου
που είχαν το χρώμα της νύχτας
και τη γεύση των ονείρων.

Κάθε όνειρο όταν αναφλέγεται ίσως
μας σκοτώνει και ζει απο μας.
η αμυδρή ένταση του είναι μια εξορία·
χωρίς σύνορα τα χέρια,
τα πόδια πλέον δίχως δρόμους,
η ελευθερία χωρίς λιμάνι.

Αλλά ίσως μπορούμε να ζούμε σε μια σκια,
ίσως στα όνειρα ζούμε νεκροί.
Η εικόνα είναι το θανατικό και η επιθυμία,
η ζωή της σκόνης είναι η επιθυμία.

Ίσως φωτιά είναι τα όνειρα
που πετούν μακριά από τον εαυτό τους,
όπως ο Ίκαρος στο φτερό της φωτιάς του,
ένας άγγελος που ξεκινά
σε αναζήτηση μιας ύπαρξης.

*Μετάφραση: Θανάσης Ράπτης.


**Το ποίημα το πήραμε από το τεύχος 52-53 (Ιανουάριος-Αύγουστος 2021) του περιοδικού “Ένεκεν”.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s