Αντώνης Αντωνάκος | Ο Μπασιάκος στον κήπο των ηδονών και των βιβλίων

στη Μαριάνθη

Υπάρχει πάντα ένας ποιητής προστάτης των αλειτούργητων ερώτων.
Ένας προπαγανδιστής της ζωής που αντιτάσσει στο έγκλημα της πολιτικής πλήξης το σθένος της ανθρώπινης αθωότητας.
Αν υπάρχουν ποιητές για τη θάλασσα και την Αφροδίτη, για τα ποτάμια και τις ηδονές, για την πόλη και τον πόλεμο, για το ψωμί και την ειρήνη υπάρχει κι ο αντιλυρικός νομοθέτης της λαγνείας.
Αφού το λάγνο ελεύθερο πνεύμα αφήνει να ξανακουστεί το γάργαρο γέλιο των νυμφών.
Παίρνει εκδίκηση για όσους την Άνοιξη δεν μύρισαν Άνοιξη και για όσους τη νύχτα δεν βρήκαν μιαν αλήτικη αγκαλιά.
Γιατί αυτό το ελεύθερο πνεύμα ξέρει πως η κούραση βρίσκει τους αδύνατους εκεί που τους άφησε, να καταριθμούν τις μεγάλες πλειοψηφίες των κοινωνιών.
Να δουλεύουν στο σκοτωμό και τον πόλεμο.
Αυτός ο ποιητής που ασκήθηκε στη σπουδή του γυμνού αισθήματος και της αλητείας, αφήνει πάντα τις σάλπιγγές του να βουρλίζουν τον αέρα.
Η αναρχία του υπήρξε ένα σπάταλο βλέμμα ζωής, μια περιφρόνηση στο μικρόψυχο βόλεμα αλλά και μιαν ανταπόκριση στο κάλεσμα του κινδύνου.
Μέχρι τέλους οι λέξεις του φλέγονταν όπως φλέγεται ο σκλάβος που θέλει να καρφώσει τη σκλαβιά στην καρδιά, που θέλει να είναι ένα με τα πετεινά τ΄ ουρανού που ούτε σπέρνουν ούτε θερίζουν αλλά νύχτα μέρα κελαηδούν.
Ο Μπασιάκος κήρυξε τον πόλεμο στα ποιητικά κουφάρια.
Στη σιδερωμένη γραφή και στην εκδοτική ορθότητα. Φυλλάδια, πλακέτες, δακτυλογραφημένες σελίδες, βιβλιαράκια και βιβλιάρια, σχέδια και νότες χορτασμένες με όλη τη δίψα και την πείνα του.
Ένας έρωτας που ήξερε να παίζει πετροπόλεμο με τη σκληρότητα και να νικά. Γιατί οι νίκες του δεν ήταν το υστερόβουλο μέλημα ενός καριερίστα αλλά η βιωμένη στιγμή. Η συντροφικότητα και η χαρά το αίμα των ανθρώπων που γίνεται κρασί.
Βλέπω πάντα τον Θόδωρο συντροφευμένο απ΄ τη Μούσα του, να τραγουδά και να χορεύει αυτή την κατακτημένη του εσωτερική ελευθερία που δεν έχει ούτε κράτος ούτε Δία, ούτε αστροπελέκια και σταυρουδάκια αλειμμένα με φιλανθρωπικό κατάπλασμα.
Βλέπω το Θόδωρο και τη Μαριάνθη στη μαντική τους καλύβα. Με τα βιβλία και τις τσακμακόπετρες, τα τσιγαράκια και τις ευσπλαχνικές αλκοόλες, το δαιμονισμένο Κυρίλωφ και τον Προμηθέα κοντά στο Ρεμπώ και τον Επίκτητο.
Κοντά στους πολεμικούς ανταποκριτές όλων των αιώνων που ξέραν πως υπάρχει μιαν ελευθερία στον άνθρωπο που δεν μπορεί να την νικήσει κανένας θεός.

Ζήτω λοιπόν, του πρίγκιπα που μας άφησε εδώ στο στερέωμα της καθαρής νύχτας, να διαβάζουμε με το λυχναράκι της ευαισθησίας του το φαιδρόν μεγαλείον της αλητείας.

*Πηγή: Αλιεύτηκε από τον προσωπικό τοίχο του Αντώνη Αντωνάκου @ 5 Ιουλίου 2021

**Εμείς το πήραμε από εδώ: https://exitirion.wordpress.com/2021/07/19/antonis-antonakos-o-basiakos-ston-kipo-ton-idonon-kai-ton-biblion/?fbclid=IwAR3VGhu7Nrdc6HfS0DQH9bJVQpkAUknwv64IulJIkWIsGOq409sqzmD-M68

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s