Χρίστος Κασσιανής, Δύο ποιήματα

Ροή κυττάρου

Αυτό το κύτταρο με την αναπνοή εισέδυσε
Συνάντησε τα δικά σου, ανατινάχτηκαν εντός σου
Από τότε, η ανηφόρα έκλινε απότομα
Η κατηφόρα έγινε κάθετη

Κι έγινες αράχνη,να βαδίζεις στους βράχους
Ανάποδα
Κι έγινες πέλμα ιαγουάρου μέσα στα δάση
Κι έγινες μια σπιθαμή σε φλόγα τρεμόσβηστη
Μετά, άναψες,
Όλο το σώμα πυρπολήθηκε
Σε μακρύ χειμώνα χιονιού
Κι ασταμάτητης βροχής

Απρίλιος 2021

*

Δεν ήλθε

Η μέρα, κάθε μέρα, είναι εδώ
και φύγανε οι μέρες
σε μικρά δωμάτια που καπνίζανε τσιγάρα, μερόνυχτα
ενώ, οι παρλάτες σηκώνουν σκόνη
και φράζουν την αναπνοή

«Δεν είμαστε σκιές»
Τραγουδούν οι σκιές της σκιάς
Στον κόσμο τον μέγα τον σοφό,που όλο γκρεμίζει
Σκοτώνει τα καλύτερα μουλάρια κι αδέσποτα σκυλιά
Πάμε κι απ’ αλλού, για να ’λθει

Μάης 2021

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s