ΜΑΡΙΑ ένα ψευδώνυμο _________________________________________ Συχνά εκεί ψηλά στο υπέρδιπλο ταβάνι πετάριζαν οι μακρόσυρτες κορώνες από τα υπερκοπωμένα της λαγόνια η Μαρία δεν είχε πια πρόσωπο κάποιοι το ψέκασαν με σπρέι σμάλτου και έκτοτε τα πρωινά δανείζονταν μιμικά αντανακλαστικά απ τα ευαίσθητα κλαδιά του βορεινού κήπου ύστερα τα ζώνονταν σ ένα κλοιό φωτιάς παρατηρώντας τους σκορπιούς ν αυτοκτονούν εφ όπλου με σ υ ν έ π ε ι α την ίδια συνέπεια που στης νύχτας τις ακέραιες ώρες δίπλωνε τους γλυκείς της όρκους κάτω από σεντόνι λευκό όταν αυτό εξεγείρονταν δυό τρύπες του άνοιγε στ αντικριστά κι αντί για σάβανο κουκούλα το φορούσε εκεί έκρυβε τη μικροπαντρεμένη λύπη της δίχως ντροπές αναρωτιότανε πότε έγινε η ουτοπία της επάρατη που ως τα χτες είχε φτερά οι χαραμάδες του φευγιού πού κρύβονταν μήπως τις φράξανε με λάσπη εποικισμού τα ίδια περσινά χελιδόνια κι αφήσανε στη στέγη της έναν ζυγιασμένο ξύλινο σταυρό διαλέγοντας να…
View original post 100 more words
To Koskino 
Την θλίψη σκιαγραφείτε με λέξεις, που , μόνο η χόβολη των γυναικείων σπλάχνων μπορεί να επινοήσει, ακόμη και να χρωματίσει! μετατρέποντας το θλιβερό το τραγικό, όπως των σκορπιών την αυτοκτονία , την ουτοπία που επάρατη έγινε, των χαραμάδων το φράξιμο και άλλες λεπτές μα έντονες πινελιές σας! μετατρέποντας – η εκφραστική χάρις σας, η γυναίκεια στοργή σας – όλα αυτά σε οίνου γουλιές παραμυθίας.
Εγώ, σαν άγαρμπος και αψύς που δυστυχώς είμαι, αισθάνομαι ότι όλοι συνουσιάζονται με όλους δια της βίας.
Ευχαριστώ πολύ!!