Δήμητρα Κατιώνη, από τις «Τρεις μέρες κι ένα τρίτο»

Artwork: Maurice Sapiro

πρωτοχρονιάς πυροτεχνήματα
ακούς πόσο απόκρημνα
ρέουμε
από στιγμή σε στιγμή;

τόσο σφιχτά αγκαλιάστηκαν
που διαπέρασαν ο ένας τον άλλο
από εδώ σου μιλώ τώρα
είμαι ο κόμπος
των ανθρώπων μου

το σπίτι είναι μια λευκή σημαδούρα μες στη θάλασσα
στο σπίτι φτάνεις μόνο κολυμβητής ή καΐκι
πιάνεσαι απ’
το σπίτι
ξαποσταίνεις
αν αφεθείς βουλιάζει
γύρω από το σπίτι έχει μόνο νερό
αυτό δε σε πειράζει
το σπίτι σε έκανε κολυμβητή
δεν έχει δρόμο για το σπίτι
το χάνεις από παντού
το σπίτι έχει ρίζες
ένα τσουβάλι άμμο κι ένα σχοινί
σαν ανάποδο μπαλόνι
χτίζεται η οικογένεια
το σπίτι είναι μια λευκή σημαδούρα μες στη θάλασσα
όταν φτάσεις καταλαβαίνεις
πως είναι μια γριά σειρήνα με άσπρο πλαστικό κύπελλο

ματόχαντρο

στη μικρούλα μας
ας στάξει
άσπρο φως
και στον κόσμο
η μικρούλα μας

όταν ακουμπώ τα παγωμένα σου πόδια
ξέρω
κάπου εκεί στο βόρειο πόλο
υπάρχει ένας εσκιμώος
που έχει πάντοτε
πόδια ζεστά
στον καταυλισμό
τον έχουν για μάγο

«Τρεις μέρες κι ένα τρίτο», Εκδόσεις Θράκα, Νοέμβριος 2016.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s