Ζωή Καραπατάκη, Η βροχή

Μίλα μου σαν τη βροχή

και γω θα μείνω εδώ ξαπλωμένος

και θ’ ακούω

Τ. Ουίλλιαμς

Σα δυο δένδρα και μεις

που οι κορμοί τους είναι κοντά ο ένας στον άλλο

στεκόμαστε στο άδειο πάρκο

ενώ η βροχή μας μουσκεύει

Το αυτί σου πλάι στο δικό μου για μυστικές ακροάσεις

και το νερό πάνω στο αδιάβροχο να πέφτει

σε ρυθμό εννέα όγδοα

Βρέχει βρέχει βρέχει

Είναι παμπάλαια η βροχή και

καλύτερη από κάθε μουσική

είτε με ήχο χαμηλό και απόκοσμο

είτε σαν υψίφωνος σε χώρο με δυό μοναχικούς ακροατές

αιχμαλωτίζει ανεξήγητα τις ψυχές

Μην μου το πεις πάλι , ξέρω

έρωτας είναι

που σε ξαφνιάζει 

ξανά και ξανά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s