Natalia Castaldi, Tο τραγούδι στον κύκλο του νερού – Επί την ηλίου δύση

Στην άκρη των ματόκλαδων σε λήθη

ξαναγράψε μου των αστεριών τον στίχο

όταν πάνε να εξορμήσουν

ανάμεσα στις περασμένες καταστάσεις

ενός παρόντος με αμνησία.

Μάζεψε τους κονδυλοφόρους μου

και πέτα τους στο ποτάμι

γιατί δεν υπάρχει σπόρος γνώσης

που να μην βλασταίνει μες στον πόνο.

Το φθινόπωρο προχωρά με το ποδοπάτημα των φύλλων

στο πεζοδρόμιο

και είναι ένα βήμα που μόλις ξεκίνησε

επί την ηλίου δύση.

IL CANTO NEL CERCHIO DELL’ACQUA

Al calar della sera

Sull’orlo delle ciglia in oblio

riproducimi il verso delle stelle

quando si vanno a scagliare

tra le ipotesi passate

di un presente privo di memorie.

Raccogli le mie penne

e gettale al fiume

che non c’e seme di conoscenza

che non germini nel dolore.

Avanza l’autunno nel calpestio delle foglie sul selciato

ed e un passo appena abbozzato

al calar della sera.

*Μετάφραση: Ευαγγελία Πολύμου.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s