Λεωνίδας Καζάσης, Δύο ποιήματα

Φώτο: Παπαθεοδωρόπουλος, Νύχτα

Πρωινού πάλεμα, αίσθησης ανταρσία

Πρωινού πάλεμα, αίσθησης ανταρσία,

φλόγας αλύχτημα, φίλημα τελευταίο,

τις γροθιές μου σφίγγω να μην προφέρω,

να μην γράψω το κοινότοπο ρήμα˙

τα σκιρτήματα σκιαγραφώ, διαφεύγει το παραλήρημά τους.

Να σε γδύσω, πιότερο να σε ζήσω,

στα ανοιχτά χέρια σου να τρέξω.

Στο γούρμασμά σου ομορφιάς ιερότητα!

Τον χρόνο που απέμεινε υποθηκεύω.

***

Αναγνώριση – αποχώρηση άφευκτη

Είχε μπλαβίσει ο ήλιος,

όταν στην πλατεία ανταμώναμε.

Η κίνησή σου ζωηρή, η ομιλία σου.

Από της παρουσίας σου τα χνάρια,

της αύρας σου την μυρωδιά,

η σμίλη του χρόνου την τεχνουργία της πάνω σου διαλαλούσε.

Κι όλο στην κίνηση έγνεφες, τους εξώστες θωρούσες,

αερικό τρελών στην καταχνιά εκφυγόντων.

Είχε μπλαβίσει ο ήλιος, εποπτεία γαλάζια διαφέντευε!

Με βλέμμα έφηβης που βουβά εκλιπαρεί,

και πύρα μεστωμένης που στενάζει,

τον ουρανό κοίταξες!

Αποχώρησα, της ήττας την υπεροχή κατάματα ατενίζοντας.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s