Νικήτας Ράντος (Νικόλας Κάλας), Αθήνα 1933

Τώρα που τη σιωπή των ρητόρων, των σοφιστών, καταπατούν τέκνα άλλων αστών,

τεύτονες – πατρίκιοι εκπεσμένοι, ήρωες πολλών θανάτων στη Βενετιά –

Άγγλοι ποιητές με ουαλδική μορφή και σκάνδαλα βυρωνικά,

και μεταφέρονται στους στίβους και στα γήπεδά της νίκες αιγυπτιακές και ξένες,

και τακτικοί θαμώνες της ζωής της γενήκανε εκείνα τα παιδιά της 

Ρωμιοσύνης

πού, από χώρες όπου θαυματουργούσεν ο Εφέσιος Μάξιμος, από τόπους άλλων πίστεων

καθημερινά, πάνου σε καράβια πτωχευμένων εταιριών, καταφτάνουν στην Αθήνα…

καιρός είναι εμείς να εγκαταλείψουμε τον περίβολο των γκρεμισμένων τειχών της.

Μόνη πια τα βραδιά των θερινών μηνών ας παρακολουθεί 

τον ήλιο να κρύβεται πίσω από σκουριασμένες στήλες 

ενώ για τελευταία φορά παίζει με τις υδάτινες εικόνες του Ιλισσού.

Έχουν κατασκευασθεί για να ποτισθούν τα πέρατα της γης με τη δόξα πόλης που πλένεται σε άνυδρο ποτάμι 

με ό,τι απομένει από τη δόξα αυτή.

Και δεν υπάρχει ελπίδα να αλλάξει η σύνθεσή των 

η κοίτη να σκεπασθεί με πιο πολύ νερό.

Για να πνιγούνε τώρα οι Αθηναίοι πρέπει αλλού να αναζητήσουνε για το λουτρό τους τάφο.

*Από το “Τετράδιο Β’” (1933).

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s