Στέλλα Δούμου, Χρονορυχείο

Στη μέση της κάμαρας εκεί ακριβώς που έσταζε ο ουρανός

χτυπώντας το χέρι στο γόνατο, είπε: 

ε. λοιπόν ναι, Νταγκ, ποντάρω στο σπασμένο δόντι του θεου.

Και ξέρεις γιατί Νταγκ;

Γιατί σκάρτεψαν πολλά οχτώ για να γίνει 

το πορτοκάλι οιωνός και τα μικρά μου μάτια μέλισσες.

Και δες τι βλέπω πίσω απ’ τη γκρίζα ζώνη της φωτιάς: 

πέρα απ’ το παντελόνι μου που καίγεται 

ιδού το πρόσωπό μου, ένας μπάσταρδος ψίθυρος 

που δεν κάνει άλλο από το να ζητάει χώμα 

κι ας είναι και ξερό.

Πάλεψα Νταγκ, με λύσσα, σου λέω,

γύρεψα με τα μάτια τη γύρη του Κόσμου

και σιγοκάηκα να μηρυκάζω το αλάτι των χειμωνων.

Με στήθος επιούσιο

κουράστηκα να αναπνέω ανάποδα, Νταγκ.

Έρεψε η μηλιά μέσα στα βροχικά των κήπων μου 

κι ο θάνατος έχει διασχίσει πλήκτρα νερών 

για να ’ρθει φέγγαρος ορθάνοιχτος να με πετύχει.

Μέχρι ν’ ανάψεις μια ακτίνα θα γειτονέψουμε, Νταγκ 

θα φοράμε μαζί τρύπιες κάλτσες

και τις ταμπέλες εκείνες, των σπασμένων ανθρωπων 

στην πατρίδα που δεν έχει όνομα.

*”Χρονορυχείο”, Εκδόσεις Θράκα, Φεβρουάριος 2017.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s