Πάνος Κυπαρίσσης, Δύο ποιήματα

ΟΙΔΙΝΟΥΣ

Να λύσεις το αίνιγμα 

της Σφίγγας που σ’ ακολουθεί 

σε τόπους που δεν έμαθες 

σε σπίτια ξένα που κατοίκησες 

σε τρίστρατα που δύσκολα περνάς 

κι άλλα που υποθέτεις

Σχήματα κι άλλα της τύχης σου κρυφά 

σαΐτες που σε γυρεύουν

Κι αν αποκριθείς σωστά 

εγκυμονεί πάλι η κοιλιά της 

καινούργιο αίνιγμα που σε καλεί

Έχει ξεραθεί η πλαστελίνη 

που σου χάραξε η μοίρα 

παραμένει ωστόσο πλαστελίνη 

και υποχωρεί

κάθε που ζητάς τυφλός να μάθεις 

Μην ξεχνάς

τα κρυφά σε κρατούν ζωντανό 

όσο να τα ξεντύσεις

***

ΛΗΘΗΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ

Θα στείλω να μου φέρουν

της ξενιτειάς μου κομμάτια χαμένα

Τους κρεμασμένους στα δέντρα 

τη ρεματιά που πλαγιάζει ακόμη ο φόβος 

τα τετράδια με τα φύλλα τους όλα γραμμένα 

τα παπούτσια που μίκραιναν μέσα στα χρόνια 

κι ολοένα τρυπούσαν

Θα τα βρουν όλα τα σκυλιά μου 

Θά ’ρθουν μ’ αυτά 

κρατώντας τα με χάρη στο στόμα 

δίχως λέξεις και πένθη

Θ’ ανοίξω την κοιλιά τού κρυφού μου μουσείου

που άπληστη τα συντηρεί

κι επειδή η μνήμη μεροληπτεί

θα βρω τρόπο να τα θάψω βαθειά

ας έχει το αίμα περάσματα

κι επιμένει να τους δίνει τροφή

*Από τη συλλογή “Φως ορυχείου”, εκδόσεις Μελάνι, 2011.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s