Λίνα Φυτιλή, Δύο ποιήματα

ΤΑ ΑΝΕΙΠΩΤΑ

Έκαναν

πως δεν με ήξεραν

άσχημα πρόσωπα, λερά,

μπροστά στα μάτια

των καλεσμένων.

Έμεινα

να τους κοιτάζω,

με το σκυλί μου

παραδίπλα,

Μαρία της σιωπής

στα πρώτα μου λημέρια.

Κι ύστερα μου είπαν

όλοι μαζί,

με μια φωνή,

ένα στόμα,

Φύγε τώρα,

πήγαινε να βρεις

κανένα νονό

να βαφτίσουμε

τον πατέρα σου-

***

ΙΣΟΒΙΟ ΠΡΟΣΩΠΟ

Ψεύτη ντουνιά

τι σε μέλλει εσένα

αν έχει

λίγο ζουμί παραπάνω

αυτή η ιστορία

αν άρχισε 

εν έτει

χίλια ενιακόσια εβδομήντα

τέσσερα

στα τέλη Γενάρη

αν η μαθητική ποδιά

σκίστηκε

ένα μεσημέρι

στην αλιφασκιά

ή αν το πάτωμα ράγισε

από πρόσωποα ισόβια

που βρήκαν ανοιχτή

την πόρτα

και μπήκαν

αν ακόμη

ο γύρος του ήλιου

έκλεισε

μες στο χιόνι

σε μια σιδηρά πειθαρχία,

κρυμμένη καλά

κάτω από την υποψία

ενός ψιθύρου

Στο κέντρο του κάδρου

ο ουρανός

ήταν για όλους

μια πληγή ανοιχτή

το μικρό μαυρόπευκο

έγερνε λοξά

κάποιοι κορόιδευαν

το φεγγάρι

που φώτιζε

-κρεμασμένο στα μανταλάκια-

Μια άλλη εκδοχή 

του αιώνα

*Από τη συλλογή “Ισόβιο πρόσωπο”, εκδόσεις Μελάνι, Δεκέμβριος 2018.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s