No 57

όλοι οι πόλεμοι είναι εμφύλιοι
γιατί όλοι οι άνθρωποι είναι αδέρφια
στενοχωριέμαι καμιά φορά
που η ποίηση μιλάει
μόνο για αυτούς που την ακούνε
αν και θα τη συμβούλευα,
σα δικηγόρος της παντα,
να μη πει τίποτα απολύτως

***

αχ μωρέ Αθήνα

Άραγε
δε θά ‘ταν ενα θέαμα όμορφο
να έμπαζε νερά απ’την ανάποδη
η βρύση του χρόνου

και να βλέπαμε ξάφνου
στα πέριξ και άνω
της Ακρόπολης των Αθηνών
τη πτήση ενος πτεροδάκτυλου;

Φλαπ φλαπ
και σκρικ σκρικ
και όταν πια εκείνος
τόβρισκε σωστό
να εξέτεινε το βλέμμα του
σα λέηζερ δικαιοσύνης
πάνω σε μια πόλη που
-τι τα θές-
ήδη λαμπαδιασμένη ήταν.

και κάπως έτσι να τύλιγε
με τις νυχτερινές φτερούγες του
τα παντελεήμονα κλεμμένα μάρμαρα
και τα αγάλματα που
-στο κατω κατω, μεταξύ μας-
δε συμπόνεσαν ποτέ κανέναν.

Αυτόν τον πανικό ένοιωσα κι εγω για σενα.
Αν και πρέπει
το ξέρω
καχύποπτοι να είμαστε
με την νοσταλγία μιας εποχής
που ο χρόνος δε θα ‘χε σημασία

*Από το βιβλίο “Αποσπάσματα από τα όνειρα τιυ ξυλοκόπου”, εκδόσεις “κακός βηξ”, Δεκεμβρης 2017.