Φιλία Κανελλοπούλου, Τρία ποιήματα

0

Κοίτα τι όμορφες,
σχεδόν αγέννητες
μικρές κι εύθραυστες
οι αδερφές μου
πολλές και λίγες
τεμαχισμένες καρδιές
μυαλά απ’ αλλού
δεν τις ξέρει κανείς
κι ας τις ξέρουν όλοι
αφού τις ξέρω εγώ
αυτό μου φτάνει
μεγάλες κι ατσάλινες
ψηλές σαν βουνά
κοντούλες πολύ μόλις πέσει σκοτάδι
χωράμε στις καταπακτές
στο χώμα στη λάσπη
στο μολυσμένο σας νερό, βουτάμε
εκεί μέσα, μεγαλώσαμε
γνωρίζοντας πως είναι
να είσαι ορφανή
από πριν
έρθεις στον κόσμο (…)

***

1

Πέφτουν κομμάτια απ’ το σπίτι μας
επάνω μας
Την ώρα που κοιμόμαστε
Σοβάδες στα σώματα μας
από την υγρασία
Στα κεφάλια
Και στα πόδια μας
άσπροι γινόμαστε
Τα ταβάνια και τα άνω πατώματα
τρίζουν, μας πλακώνουν
Γκαπ γκουπ οι ήχοι τη νύχτα στο σπίτι μας
Γκαπ γκουπ πέφτουν επάνω μας τα δοκάρια και τα τσιμέντα
τα τούβλα κι οι γυψοσανίδες μας
Γκαπ γκουπ πεθαίνουμε στον ύπνο μας
Αλλά κοιμόμαστε -τόσο βαθιά
Που όταν ξυπνάμε
δεν το θυμόμαστε

***

2

Στο τρόλεϊ κάθονται
σε καρέκλα ενός,
δύο
Αγκαζέ
σαν να πηγαίνουν περίπατο
Ίδιες:
Μια μικρή, μια μεγάλη
Φορούν γυαλιά,
σγουρά μαλλιά η μία
ολόισια η άλλη
Γκρι η νέα
Άσπρη η γριά
Σκουλαρίκια στα αυτιά
και οι δύο
Η κόρη μιλάει στο τηλέφωνο
Η μάνα, απ’ το παράθυρο κοιτάει
Δεν είναι μαζί
Μα ούτε και χώρια
Πηγαίνουν παντού έτσι
Στο μετρό
Στο σουπερμάρκετ
Στο κρεβάτι
Στην τουαλέτα
Στον θάνατο
-ούτε μαζί, ούτε χώρια
Αγκαζέ
σαν να πηγαίνουν περίπατο

*Από τη συλλογή “Τα μέσα μου”, Εκδόσεις Οροπέδιο, Απρίλη 2019. (Στο βιβλίο περιλαμβάνονται και εικαστικά της Σίλβιας Τσομπανάκη).

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s