Κατερίνα Ζησάκη, Δύο ποιήματα

το οικόσιτο τέρας

το οικόσιτο τέρας
γουστάρει τα παιδικά μου παιχνίδια
διαμελίζει τις κούκλες
τους σκίζει τα φουστάνια
με βάζει να καταπίνω πιόνια
από επιτραπέζια παιχνίδια
να βρέχομαι με νεροπίστολα
να γλείφω τη σκανδάλη

το χειρότερο όμως
είναι που συμμαχεί
με τα φαντάσματα όσων δέχτηκα στο σώμα
τα φιλοξενεί
όλοι μαζί τρώνε τον ύπνο μου στην κουζίνα
τους ακούω
καμιά φορά έρχονται και μου κουρελιάζουν το χέρι
με βάζουν να πιω με το ζόρι
και να ξεράσω ό,τι έμεινε από μένα

τραγουδούν
στο ’πα;
φάλτσα και δυνατά
ασυνάρτητα
κι ούτε μία στιγμή
ούτε μια στιγμή

κάνει τόση πολλή φασαρία στον κόσμο

τη γάτα τη χάρισα
στο ’πα;
είχαμε μαζευτει πολλοί σ’ αυτό το σπίτι

***

ό,τι είναι ας γίνει

θα ήθελα η ποίησή μου
να είναι ελεύθερη
όπως εκείνη τη φορά στη
θάλασσα χωρίς τα ρούχα
όχι – καλύτερα
όπως μια νύχτα απαγο-
ρευμένα στο ασανσέρ
ή πιο καλύτερα όπως τότε που
το σκάσαμε απ’ τη μάντρα
κι όπως εκείνη τη φορά που
σκέφτηκα πως θα σας χαιρετούσα

θα ήθελα να είναι ελεύθερη
να κάνει ό,τι θέλει

όχι
θα ήθελα
όπως εκείνη τη φορά
που από ντροπή κρατήθηκα
κι έτρεχα και βιαζόμουν
όμως στο τέλος μ’ ένα
απλό ό,τι είναι ας γίνει
το κάτουρο ζεστό
πλημμύρισε τα πόδια μου
έτσι ελεύθερη θα ήθελα την ποίηση
και τη δική μου

*Από τη συλλογή “μισέρημος”, Εκδόσεις Μανδραγόρας, 2018.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s