Όταν ο ήλιος πέφτει, γράφει
ένα όνομα μυστικό για ενθύμιο μέσα στο δικό του αίμα
του φωτός την υπερβολή
μια φλόγα σιγανά να κατευνάσει:
και ο άνθρωπος έχει χρόνο να αναζητήσει καταφύγιο.

Όταν όμως το φεγγάρι
προβάλλει στον ορίζοντα, αν και βραδυπορεί
για μια στιγμή, χάνεται
δίχως ίχνος από ασήμι

κι εκείνος μονάχα με τα άστρα απομένει,
άγριος και απόμακρος, και με τις πέτρες
των σκοτεινών δρόμων αφανέρωτες.

Το ίδιο συμβαίνει με τους θεούς,
και με τους ημίθεους,
και με τους ήρωες.

*Από το βιβλίο “Ντενίς Λέβερτοφ Ποιήματα”, Επιλογή-μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς, Εκδόσεις Ηριδανός, 2007.