Νερά έτρεχαν
κύλησαν ανάποδα
σκόνταψε
στα ίδια του τα πόδια.

– Στα ίδια του τα πόδια, είπες;

Στη χώρα
που ευχές δεν υπάρχουν
μπορείς άνετα να καθίσεις
στους λεπτοδείχτες του ρολογιού σου
και να κουρδίσεις απευθείας
την ανάσα σου.

– Τι είπες;
Τι είπες;
Τι είπες;
Τι είπες;

Άνθρωποι από χιόνι.
Άνθρωποι από χιόνι.

Άνθρωποι από χαρτί.
Άνθρωποι από χαρτί.

Πριν από το τέλος
το τέλος με ρολογάκι μοιάζει
που αναπνέει δευτερόλεπτα.

– Τι είπες;
Δεν ακούω, δεν ακούω.

*”Έρημος όπως έρωτας”, εκδ. Ποιείν, Απρίλιος 2015.