Francisco Fenoy, Oda al lute y a semejantes

No hay cielo, no hay estrella, no hay textura.
Lleno de vaho triste y tan sediento
como grito de tierra en un vacío,
sin esperanza y con mira en deseo.
Va urdiendo frente a todo arbitrio injusto,
con la rabia de un tigre a caldo seco.
En juego a vida o muerte, busca el pan
con las garras que clavan su veneno.
Su soledad se enciende de apetitos
e irrumpe, con acciones de sucesos:
de unas jornadas firmes en monedas,
de unas jornadas firmes en secretos.
La precaria vivencia la compone
con odio, donde ríe con el viento.
Latido de balada oculta en nubes
de vena aguda en hambre al aire expuesto.
Abandonado al curso de sus horas,
sin luna que le entone su enderezo.
Así “entre cicatrices amarillas”
se produce sombrío mi lamento.

ODA TO THE FIGHT AND TO SOMETHING

There is no sky, no star, no texture.
Full of sad mist and so thirsty
Like a cry of earth in a void,
Without hope and with a look of desire.
He is going against all unjust arbitrariness,
With the rage of a tiger to dry broth.
At stake to life or death, look for bread
With the claws that nail his poison.
Your loneliness turns on with appetites
And bursts, with events actions:
Of a few hard days in coins,
Of a few days of secrets.
The precarious experience composes it
With hatred, where he laughs with the wind.
Ballad beat hidden in clouds
From acute vein to starvation in the open air.
Abandoned in the course of his hours,
Without moon that intones its right to him.
Thus “between yellow scars”
There is sombre mourning.

ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΑΤΙ

Δεν υπάρχει ουρανός, κανένα αστέρι, καμία υφή.
Γεμάτος από μια θλιβερή ομίχλη και διψασμένος
Όπως μια κραυγή της γης μέσα σε ένα κενό,
Χωρίς ελπίδα και με μια ματιά επιθυμίας.
Πέρα από κάθε άδικη αυθαιρεσία,
Με την οργή μιας τίγρης πάνω από ένα ζεστό ζωμό.
Στο διακύβευμα ζωής ή θανάτου, ψάξτε για ψωμί
Με τα νύχια που καρφώνονται στο δηλητήριό του.
Η μοναξιά σου ξεκινάει με όρεξη
Και εκρήγνυται με δράσεις εκδηλώσεων:
Από μερικές σκληρές μέρες σε νομίσματα,
Από λίγες μέρες μυστικών.
Η επισφαλής εμπειρία το συνθέτει
Με μίσος, εκεί όπου γελάει με τον άνεμο.
Η μπαλάντα κρύβεται κρυμμένη στα σύννεφα
Από την οξεία φλέβα μέχρι την πείνα στον ανοιχτό αέρα.
Εγκαταλειμμένο κατά τη διάρκεια των ωρών του,
Χωρίς το φεγγάρι που σημαίνει αυτό το δικαίωμα σε αυτόν.
Έτσι, “ανάμεσα σε κίτρινες ουλές”
Υπάρχει πένθος σκιάς.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s