Κατερίνα Γώγου, 25 Μαΐου

Ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα  
 
και θα βγω στους δρόμους  
 
όπως και χτες.  
 
Και δεν θα συλλογιέμαι παρά  
 
ένα κομμάτι από τον πατέρα  
 
κι ένα κομμάτι από τη θάλασσα  
 
-αυτά που μ’ άφησαν-  
 
και την πόλη.
Την πόλη που τη σάπισαν.  
 
Και τους φίλους μας που χάθηκαν.  
 
Ένα πρωί θα ανοίξω την πόρτα  
 
ίσα ολόισα στη φωτιά  
 
και θα μπω όπως και χτες  
 
φωνάζοντας “φασίστες!!”  
 
στήνοντας οδοφράγματα και πετώντας πέτρες  
 
μ’ ένα κόκκινο λάβαρο  
 
ψηλά να γυαλίζει στον ήλιο.  
 
Θ’ ανοίξω την πόρτα  
 
και είναι -όχι πως φοβάμαι-  
 
μα να, θέλω να σου πω, πως δεν πρόλαβα  
 
και πως εσύ πρέπει να μάθεις  
 
να μην κατεβαίνεις στο δρόμο  
 
χωρίς όπλα όπως εγώ  
 
-γιατί εγώ δεν πρόλαβα-  
 
γιατί τότε θα χαθείς όπως και εγώ  
 
“έτσι”  “αόριστα”  
 
σπασμένη σε κομματάκια  
 
από θάλασσα, χρόνια παιδικά  
 
και κόκκινα λάβαρα.  
 
Ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα  
 
και θα χαθώ  
 
με τ΄όνειρο της επανάστασης  
 
μες την απέραντη μοναξιά  
 
των δρόμων που θα καίγονται,  
 
μες την απέραντη μοναξιά  
 
των χάρτινων οδοφραγμάτων  
 
με το χαρακτηρισμό
-μην τους πιστέψεις!-  
 
Προβοκάτορας. 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s