Έργο Κώστα Πλιάτσικα

Η νύφη φόρεσε σκυλίσια μάσκα
Νεροσυρμής κλαγγή στις παρειές της
Κι οι ανεπαίσθητες κινήσεις της
Υπέκρυπταν διαρκώς το θαμπό φέγγος
Όπου διεκρίνοντο μόνον παμπάλαια δρώμενα
(Της εποχής των Αδελφών Λυμιέρ)

Ανασηκώνοντας το φόρεμά της
Ένα παραθαλάσσιο καφενείο
Σχηματίσθηκε αργά ενώπιον μας
Ήταν νύχτα κι εδώ όπως κι εκεί
Σκοτισμένες από το ημίφως
Οι ζαριές κι ο άνεμος ξεμαλλιάρης
(Τι μεταίχμιον κι αυτό!) αντηχούσαν
Μανιασμένα ως την άγουρη αυγή

Στις σελίδες που κλείναν με πάταγο
Δίχως να ’χεις ορίσει τη λέξη
Μέναν μόνο διαγώνια σφυρίγματα
Των παλιάτσων π’ ολοένα ξεγράφονταν
Ως τους έγλειφε η γλώσσα της μνήμης
Και το εξώφυλλο σκέτη ταφόπλακα
Που να λέει δίχως πια να σημαίνει

Kι η νύφη φόρεσε σκυλίσια μάσκα
Μην κι αλαφιάσει τα ωτομοτρίς
Περιγελώντας τους πυρομανείς νιπτήρες
Διατρέχοντας ερειπωμένες κάμερες
Με την αιφνίδια αφή του poltergeist
Μα στους παλμούς των ακροδάχτυλών της
Προλέγει την εκκόλαψη των γκυ.

*Από το βιβλίο “Το Άλας των Ηφαιστείων”, εκδόσεις Φαρφουλάς, 2010.