Εργαστήριο Ανατομικής

Ήταν ξαπλωμένη γυμνή,
νέα και ξανθιά,
θυελλώδης και τρομαχτική

ενώ οι άλλοι πλάι της ήταν τόσο γέροι,
ο καθένας από εμάς στο ατσάλινο ανατομικό τραπέζι
προσποιούνταν πως δεν είχε προσέξει

τον θησαυρό του κορμιού της.
Εκείνη την πρώτη μέρα έκοψα τον μαστό της,
τέμνοντάς τον γύρω γύρω με το νυστέρι

έτσι όπως θα έκοβα σε φέτες ένα ροδάκινο,
για να μελετήσω τα απαστράπτοντα μυστικά του
με επιστημονικότητα και δέος.

Εξερευνήσαμε τις βαθιές προσφύσεις
των τενόντων στις αρθρώσεις της,
απογυμνώσαμε το πρόσωπο, τα μπράτσα της,

ξεριζώσαμε τις ωοθήκες και την καρδιά της όπως οι κλέφτες,
όμως κάπου χάσαμε τον λογαριασμό των θησαυρών
των ακρωτηριασμένων από εμάς.

Στο τέλος του έτους, φορτωμένοι ενοχές,
στριφογυρίζαμε πάνω από το άδειο κατασκεύασμά μας,
κάνοντας πως δεν είχαμε δει

τη μικρή ξανθιά πλεξούδα
στη βάση του κρανίου της
που κανένας μας δεν βρήκε το θάρρος να κόψει.

***

Διδασκόμενοι τα Σχήματα (1)

Πέντε φοιτητές
με λευκές κοντές ιατρικές ποδιές,
με τσέπες γεμάτες κάρτες σημειώσεων,
με μεταλλικές διχάλες διαπασών (2),
μ’ ολοκαίνουργια στηθοσκόπια.
Απαιτώντας τη συγκατάθεση των ασθενών
εφαρμόζουμε μ’ ένα ξερό κρότο τα λαστιχένια γάντια,
αλείφουμε τους δείκτες μας με ζελ Κ-Υ,
τους αναποδογυρίζουμε, ανοίγουμε τα σκέλη τους
και μετά εισδύουμε κατά μόνας, ένας προς έναν
για να διδαχθούμε τα ένδον σχήματα:
λείο κάστανο, μαλακό πορτοκάλι,
πέτρα σε λασπωμένο χωράφι.
Αφού σφουγγίσουμε το ζελ
πλένουμε επιμελώς τα χέρια μας,
τα δάκτυλά μας, τόσο ευαίσθητα, όταν ψηλαφούμε
όπως ενός τυφλού μουσικού των μπλουζ
που ακούει την κάθε νότα
μια ελάχιστη στιγμή πριν
αγγίξει την κουρδισμένη ατσάλινη χορδή.

1. Το ποίημα αναφέρεται στην ιατρική πράξη της δακτυλικής εξέτασης του προστάτη.
2. Ιατρικό όργανο για την εξέταση της ακοής.

*Από τη συλλογή “Εργαστήριο Ανατομικής”, σε μετάφραση Άγγελου Γρόλλιου και Μίλτου Αρβανιτάκη, εκδόσεις “Ένεκεν”, Θεσσαλονίκη 2015.

**Ο ποιητής διατηρεί προσωπική ιστοσελίδα στη διεύθυνση http://www.richardmberlin.com/