X
μου ’παν πως θα βρέξει

εδώ και καιρό

στέκομαι

κοιτάζω τα σύννεφα

κι όταν μεθάω

κι όταν παραμιλάω

κοιτάζω τα σύννεφα

μου ’παν πως θα βρέξει

κι έτσι διψασμένος σακάτης

περιμένω

περιμένω

περιμένω

κουράστηκα να γέρνω στους τοίχους

τα χαμένα χρόνια γελάνε

οι χαμένοι έρωτες γελάνε

κοιτάζω τα σύννεφα

όλα τα βράδια που περίμενα να βρέξει με αγωνία

τα κρύα

θλιμμένα

σιωπηλά βράδια

τα βιβλία ακουμπισμένα στο τοίχο

οι νυχτερινοί περίπατοι στη πόλη

τα ποιήματα

τα όμορφα κορίτσια

τα παραμιλητά
εκλιπαρώντας

απλώνοντας το χέρι
ζητιανεύοντας

λίγη βροχή

XI

ναι ρε

συνεχίζουμε να είμαστε κλεισμένοι

στα ίδια δωμάτια

δε θα μας βρεις πουθενά

εν τω μεταξύ

υπάρχουν πολλές αργίες να περάσεις καλά

πολλά σαββατοκύριακα

πολλές εκπομπές να ανακαλύψεις το

ταλέντο σου και να γίνεις φίρμα

-αν είσαι τυχερός εξώφυλλο-

πολλά μαγαζιά που δέχονται πιστωτικές

πολλοί εκδοτικοί οίκοι

ναι ρε
εμείς θα υπάρχουμε

ευτυχισμένοι

οι μέρες άδεια βαγόνια εδώ

θα γράψουμε αυτές τις λέξεις

ένα βράδυ του οκτώβρη

και θα τις μοιράσουμε σε καναδυό φίλους

κοίτα μας

δεν έχουμε τίποτα και τραγουδάμε τα βράδια

εδώ

στις πολύχρωμες πολιτείες μας

εδώ

η ζωή και ο θάνατος μας

χαμογελούν

και ξέρουμε και οι δύο

πως δεν θα συναντηθούμε

ποτέ

XII

δεν μπορώ να το εξηγήσω

είναι λυπηρό

οι μέρες εναλλάσσονται

και τα ηλιοβασιλέματα δεν

μου λένε τίποτα

κοιτάζω απ’ το παράθυρο

και η μουσική παίζει

παίζει αργά γλυκούς σκοπούς
περπατώ από το ένα

δωμάτιο στο άλλο
νικημένος

όμως ίσως μ’ ανακηρύξουν

ποιητή της χρονιάς

-ελπίζω της δεκαετίας-

καθώς κοιτώ μια λευκή κόλλα

οι νύχτες φεύγουν γρήγορα

ο καιρός ψυχραίνει

το όνειρο γίνεται

άσχημο

κοιτάζω τα δυο μου χέρια

ενώ η μουσική ακούγεται όλο και

πιο βαθιά
όλο και πιο μακριά

και πέρα στην άκρη του ορίζοντα

ήχοι μηχανής τρένου

XIII

εκείνος ο ποιητής είναι

επιχειρηματίας με

σπουδές στο εξωτερικό και

πρόεδρος σε κάποιο ινστιτούτο

δίνει συχνά ποιητικές βραδιές

και πρόσφατα γνωστός εκδοτικός

οίκος κυκλοφόρησε

με τιμές

το βιβλίο του

με την εικόνα του να

φιγουράρει σε πολλά

καθώς πρέπει

περιοδικά

μείνετε ήσυχοι:

ούτε που το άνοιξα
θλίψεις που χορέψαμε

τόσες νύχτες μαζί

κι όμως

δεν μάθαμε ποτέ το όνομα τους

*Αναδημοσίευση από την Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης – Ποιείν http://www.poiein.gr/archives/2432/index.html#more-2432