(ταξ)ιδιώτες

Μια θάλασσα κάμπια
της πανώλης εξάγγελος,
τα μάγουλα των εμπόρων
τα θρύψαλα των νεκρών μας,
οι παραθεριστές να παζαρεύουν
με τα σωσίβια στη ράχη:
-Ένας φακός! μια σφαίρα!

Ωστόσο πάντα ο άνεμος
πληρώνει το λογαριασμό.
Πριν ανοίξει τα γκαρσόνια
που σκύβουν να του ξεφύγουν
κι εσύ θαρρείς πως υποκλίνονται.

***

Κίτρινα

Στο Θόδωρο Αγγελόπουλο

Ήμουν πάντα ο φαντάρος
που ναύλωσε τη γριά
σχεδία της Μέδουσας
Εισέπλευσα στον ωκεανό
απλά για να χαϊδέψω
τη χαίτη ενός προβάτου
Δεν υπήρξα θαλασσοπόρος
Σε ένα ποτάμι στάθηκα
και κάρφωσα την παλάμη μου
Έκτοτε ακόμα περιμένω
τη μάνα του αντάρτη
την ερωμένη του αστού
να φιληθούν, να φιληθούν
πάνω στην άδεια γέφυρα

***

Πριαπισμός

Μία διεύθυνση
της χειρονομίας μας
Στο μπαλόνι
που εξαπολύει
ο ξυπόλητος ήλιος
Η βελόνα στο χέρι σου.
να υφάνουμε το φως
που ολοένα υπόσχεται
την επιείκιά του
στις ανεμώνες
κάποιας άνοιξης

***

Μπράλος

Συγκερασμός ή ένωση
μια κωδωνοκρουσία
κυοφορεί το σύννεφο
τρομάζει τα σπουργίτια
που πεταρίζουν ξέροντας
μονάχα τη νεροποντή.

***

Αποχαιρετισμός στα (ρ)όπ(α)λα

Σάπισε η μεμβράνη μου
και δε βροντά το ταμπούρλο
μιας ψυχής σερπετής
στο καρφί και το κάρβουνο

μόνο ο τρελός κηπουρός
με το μπκιρένιο ποτιστήρι
φυτεύει τις σταγόνες του
στο στέρνο που λαχτάρησε
να πει ένα τραγούδι

*Από τη συλλογή ‘Εσωτερικό σωλήνα”, Εκδόσεις Πανοπτικόν, Θεσσαλονίκη, Δεκέμβρης 2008.