Πεδίο… Το Ύψιλον του Κενταύρου…
Έχει οριστεί απ’ το αρρωστημένο μας μυαλό ως χώρος ή σημείο, όπου κάποτε ή τώρα κάποιος μάχεται, άλλος χάνει, κάποιος σπαρταράει κι άλλος περήφανα χαμογελάει…
Στο νου του καπετάνιου που τα πλοία έλιωσαν δεμένα…
Στο μειδίαμα του φοιτητή που τα παράτησε… Στο φρύδι του μπολσεβίκου, που είδε τ’ άρωμα του να χάνεται…
Τα λήμματα είναι πενιχρά, μα η τέρψη του απο-τυγχάνειν θα σε καλημερίσει όπου και να πας… Σκέφτηκες ποτέ, γελαστέ μου φίλε, πως δεν περιστρέφεται μονάχα η γη μα κι εσύ;
Έχεις το προνόμιο, μα δεν κοιτάς γύρω από ποιον άξονα στροβιλίζεται η ζωή σου… Χαμογέλα μου…
Άσε με να σου ψιθυρίσω γι’αυτό που μας καλημερίζει στα κρυφά…
Το μυαλό μας έμεινε σαν βράχος, ασάλευτο… Ξέρεις γιατί, καλέ μου;
Μη σκοτίζεσαι, θα βάλω όλη την τέχνη μου για να σε πείσω…
Μια ζωή αποτυγχάνω…
Πάντα σου έλεγαν για αξίες, ιδανικά, μα να ξέρεις πως είναι δανεικά κι εγώ θα σε διδάξω να πέφτεις, να σπας τα κόκαλά σου και να γελάς…
Ο tempora… Ο mores…
Ω, πορτοφόλι μου χονδρό… Ω, κομφορμιστική ηθική μου, αγαπητέ Κικέρωνα…
Σε βλέπω να μαραζώνεις, αγαπητό μου έμβρυο…
Με βρίσκεις πολύπλοκο, νιχιλιστή;
Όχι αγαπητό μου…
Τίποτα δεν είμαι απ’όλα αυτά…
Τίποτα δεν ήμουν ποτέ…
Ποτέ δεν υπήρξα, όπως κι εσύ! Μην το παίρνεις κατάκαρδα…
Αν δεν σ’ αγαπούσα, θα υποσχόμουνα…
Κρύψε με μέσα σου κι άκουσε…
Μην πιστέψεις ποτέ στ’ όνειρο της επιτυχίας κι ας τρέξει αίμα από παντού…
Χάσε φίλους, δουλειά, οικογένεια, ακόμα και την τιμή σου…
Θα σου πω για όλα όσα δεν σ’ έχουν νανουρίσει…
Άκουσέ με, έμβρυο…
Η τέχνη της αποτυχίας…
Είναι η τέχνη της ζωής…
Θα δεις τον εαυτό σου να ψηλώνει, να ερωτεύεται, να δυναμώνει…
Μην τους πιστέψεις…
Μην τρως το φαγητό σου…
Γεννήθηκες για την αποτυχία…
Λιάνισε την πουτάνα που ζει στο κρανίο σου, μην την αφήσεις να σε ρίξει…
Διάλυσε όσους δεν σε πιστέψουν…
Απότυχε στη κοινωνικότητα, η μοναξιά βρίσκεται στη αγκαλιά του κόσμου…
Απότυχε στις σχέσεις…
Ίσως μάθεις πως το ψέμα, είναι συνυφασμένο με το βλέμμα και η ρητορική, ψευδαίσθηση!
Δέξου με τόλμη το περιθώριο…
Το μέλλον σου είναι προδιαγεγραμμένο…
Το τέλος σου το ίδιο…
Απότυχε όσο πιο πολύ μπορείς…
Απότυχε στη ζωή, ίσως κερδίσεις έναν πετυχημένο θάνατο…
Μη γελάς, εκεί δεν θ’ αποτύχεις…
Γεννήθηκες για να πεθάνεις, παλιοτόμαρο!
Μην κλαις…
Απότυχε!!!
Σαν και μένα, σαν κι εμάς…
Φέρε στο μυαλό σου όσα σου είπα…
Μην πίνεις γάλα! Πιες αψέντι…
Μεγάλωσε και πάρε με αγκαλιά…
Ο δρόμος της καταστροφής μας πλησιάζει…
Μα θ’ αποτύχουμε και σ’αυτόν…
Γι’ αυτό χαμογέλα μου…

*Από το βιβλίο “Delirium Tremens – Δέκα Αιρετικά Διηγήματα”, Εκδόσεις “Αφή”, Λεμεσός 2010.