Λίνα Φι, Τρία ποιήματα

13445561_10154286526218270_3058228669157991057_n

Δάφνη

μετρό.
κάλαντα.
Δάφνη.
Δάφνη των Φώτων.
Δάφνη παραμονής των Φώτων.
σε λίγο θα βγει το φως.
φως του μετανάστη κουλουρτζή
που περιμένει το κουλούρι να του πει μια καλημέρα
των λαθρεπιβατών από ζελέ κουνάμενων στο ρυθμό βίαιων τρένων
του ξεσκονόπανου καθαρίστριας
που πονάει στο με μίσος άγγιγμά της
του φεγγαριού που χάνεται
-χάθηκε ολότελα-
του ουρανού που ήθελε μια ακόμα ώρα ύπνο
σε λίγο βγαίνει…
πολλά υποσχόμενο φως
να δούμε ποιές πληγές μας θα φωτίσεις πάλι.

***

καταλάθος

τη βλέπω τη ζωή
βγαίνω απ’ αυτή και βλέπω.
δεν αξίζει
-ούτε λίγη-
ευαισθησία για παρομοιώσεις.
μόνο ο θάνατος η εναλλακτική
που αντοχή μου δίνει.
γρυλίζω
από λάθος βρεθήκαμε εδώ
μια αποτυχία μια μιζέρια ο οργασμός
που εις πέρας μας έφερε.
γρυλίζω
μνήμες περνάνε απ’ το μυαλό
από λάθος ξεμείναμε κι από έρωτα
κι αυτές σε άλλους θα αφήσω.
καπνίζω
μέχρι που…
μέχρι τα χείλη μου να κάψω
αυτό θα πει τέλος.
μη βιαστείς να κρίνεις
ότι είμαι ελαφριά
μη βιαστείς να με σηκώσεις
το πνεύμα μου είναι που ζυγίζει.
όταν θα φύγει
-τότε μόνο-
τότε θα είμαι μόνο τόσο ελαφριά
όσο με βλέπεις.

***

στη μνήμη

μπλέξαν τα χέρια τους
σε καλώδια διάφορων χρωμάτων.
την οργή τους καλά αξιολόγησαν
και δεν την αδικήσαν
ξεσπώντας τη σε μετρήσιμο χρόνο.
αγωνιστές που άνοιξαν κι έφυγαν
φύγανε άνοιξη
κι εγώ κοντά στο θάνατό τους να λυπάμαι
όχι για τη φυγή
ποιός θα λυπόταν για μία ένδοξη φυγή
αλλά επειδή -μικρούλα μπροστά τους-
δεν πρόλαβα να τους γνωρίσω.
παίρνω όμως δύναμη
όχι απ’ το θάνατο ετούτη τη φορά
μα απ ́την τόλμη αυτών
που αγέρωχα μπροστά του στέκονται
ζυγιάζουν τις πληγές τους
και μπαίνουν σίγουροι στην αναμέτρηση
κι ας μη γνωρίζουνε καλά την έκβασή της.
αυτοί γνωρίζουν
τέτοιες ώρες
να κρύβουν την τρεμάμενη ψυχή τους
τεχνική που στο θέατρο κανείς δε μου έμαθε
γιατί αυτή η τεχνική χρειάζεται ζωή αληθινή.
κι όταν η ανάσα μου τελειώνει
με ανιδιοτέλεια χαρίζουνε τον ένα πνεύμονά τους.
στην ιστορία αυτή που χάραξαν
κάποιοι πριν από ‘μένα -και από ‘σένα ίσως-
τη χάραξαν στη μνήμη
έτσι που δεν καλύπτεται από κανένα υλικό σ’ αυτή
χέρια μπλεγμένα σε καλώδια
σαν χέρια μαιευτήρα
με τραβάνε στη ζωή
κι έτσι ανοίγω τα μάτια για πρώτη μου φορά
γίνομαι πυροκροτητής
ξαναγεννιέμαι.

*Από τη συλλογή “δημιουργικό μηδέν”.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s