ΦΛΑΣ ΜΠΑΚ

Ό,τι κι αν μου πεις
εγώ πάντα θα γυρίζω πίσω
στην άλλη μας φωνή
στ’ άλλα φτερά που μας ταξίδευαν
σ’ εκείνα τα τραγούδια που βούιζαν στους κροτάφους
του χρόνου
σαν εγερτήρια σαλπίσματα
στις θάλασσες που αγαπήσαμε
στις θορυβώδεις σιωπές μας
σπέρνοντας ό,τι μπορούσε να ριζώσει
να δώσει μελίρρυτο καρπό στο αύριο
στις επιθυμίες που κάθε βράδυ αναχωρούσαν
σ’ άγνωστες κατευθύνσεις
με το βλέμμα εκεί
στον μύχιο ορίζοντα
περιμένοντας τα πουλιά
περιμένοντας τ’ άστρα
περιμένοντας τη φωτιά.

Πάντα λοιπόν θα γυρίζω πίσω
στη μέθη του ενυπνίου
στους απόπλους μας
που σκούραιναν
τραντάζονταν
μα δεν οπισθοχωρούσαν
στην ανατριχίλα του πρώτου μας φιλιού
κάτω απ’ το φεγγάρι των ματιών σου
με τους όρκους ν’ ανάβουν τις φλέβες
χρεώνοντας τους πάντες
με το χαίρε των αισθημάτων

ανθίζοντας εκεί που δεν το περιμένει κανείς.

***

ΣΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ ΤΗ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ

Στα σπλάχνα τους βαθιά
η πικρή
η πικρότατη γνώση.

Συχνά
τις ατέλειωτες νύχτες
αθέατα
κρατώντας μικρά τίποτα φωτιά
δρασκελίζουν το σύνορο.

Στου φεγγαριού τη σκοτεινή πλευρά
αδειάζουν τα μάτια
σκορπάνε χρόνια παιδικά
στήνουν γέφυρες
υψώνουν αναχώματα
κροτούν τα τύμπανα
τη σπίθα μελετούν της μελλοντικής πυρκαγιάς.

Υπάρχει
υπάρχει καιρός
υπάρχει ακόμα καιρός
υπάρχει πάντα ο καιρός
που θα μας πάει στη μνήμη.

***

ΘΑ ΒΓΟΥΜΕ ΠΑΛΙ

Μπορεί ν’ άλλαξαν όλα
να σάλεψαν οι εποχές
σκοτεινοί
κατακλυσμένοι δρόμοι να μας πνίγουν
μπορεί τα πλήθη
να βάζουν βόμβες στα θεμέλια του μυαλού
λυγμοι να σαλπίζουν υποχώρηση
μπορεί να’ ναι αργά
πολύ αργά
ο Μινώταυρος να μας έστρωσε για τα καλά στο κυνήγι
κι ο μίτος της Αριάδνης να’ ναι αξεδιάλυτο κουβάρι
όμως σας το λέω
και να το ξέρετε:

Θα βγούμε πάλι.
Με το χέρι στην καρδιά
με το πνεύμα του σίδερου
και το βλέμμα στο στόχο
θα βγούμε πάλι

για την επόμενη μέρα.

***

ΕΠΙΝΙΚΙΟ

Μες τη φωτιά

ένα νεκρώσιμο επινίκιο
γεννάει το τραγούδι του κόσμου

Στήνει χορό.

*Από τη συλλογή “Απέναντι”, Εκδόσεις “24 Γράμματα”, Αθήνα 2015.