Έρως δ’ ετίναξε μοι φρένας,
ως άνεμος κατ’ όρος δρύσιν εμπέτων.

Ο έρωτας μου τίναξε το νου
σαν άνεμος του βουνού
που χυμά στις βαλανιδιές

Έρως δηυτέ μ’ ο λυσιμελής δόνει,
γλυκύπικρον αμάχανον όρπετον

Πάλι με λύνει, με συγκλονίζει ο λερωτας
αυτό το γλυκόπικρο ερπετό, που είναι
αδύνατο να ξεφύγεις.