Φωτογραφία: Μάριος Λώλος

“Και δω απ’ τον τόπο που έζησα τη φυγή,

ρίχνω αλάτι στη βαθιά τους πληγή,

τάζομαι πρόσφυγας και σε καλό να μου βγει.”
(Φυσάει κόντρα, Active Member)

για όμορφους ανθρώπους

για τον πρίγκηπα που νίκησε τον δράκο

για χώρες μαγικές, σου λέω ιστορίες

χτενίζω τα μαλλιά σου

κάτω απ’ το φεγγαρόφωτο

πέρα, μακριά, πλάι στον σιδηρόδρομο

στις έρημες πλατείες, σε υγρά μονοπάτια

άγνωστες φιγούρες βαδίζουν

σε αναζήτηση ελπίδας

είναι πρόσφυγες σου λέω, μετανάστες

κι εσύ θυμωμένη απαντάς

όχι, είναι άνθρωποι μητέρα, άνθρωποι

χωρίς θέση σε μια κοινωνία

που ούτε εμείς έχουμε θέση

σωπαίνω, γυρίζω το βλέμμα στην τηλεόραση

στρατόπεδα συγκέντρωσης, μονάδες καταστολής

σιδερόφρακτοι στρατιώτες

υψώνουν τείχη απέναντι στα αδέλφια μας

νεαρά παιδιά επιχειρούν να αυτοκτονήσουν

αφού με θάνατο μοιάζει η ζωή τους,

τρέμει το χέρι, πέφτει το χτένι, δακρύζω

αντί να κλαις, με μαλώνεις, έλα να βοηθήσουμε

φέρε ψωμί, φέρε ρούχα, φέρε την καρδιά σου

αλληλέγγυοι να σταθούμε

για να γκρεμίσουμε τα σύνορα,

τον δράκο να σκοτώσουμε

βγαίνεις έξω, στον κρύο αέρα

ανεμίζουν τα μαλλιά σου

σ’ ακολουθώ, όλη η γειτονιά στο πόδι

προσφέρει τη φτώχεια της βοήθεια στους εξόριστους,

στα μάτια των παιδιών βλέπω ευγνωμοσύνη

τον τρόμο νοιώθω, την ανησυχία τους,

στα μάτια των γειτόνων πάλι

βλέπω την φλόγα την παλιά

της αντίστασης, της εξέγερσης,

μου πιάνεις το χέρι, χαμογελάς

μαζί θα τον αλλάξουμε αυτό τον κόσμο, μανούλα,

για όμορφους ανθρώπους

για τον πρίγκηπα που νίκησε τον δράκο

για χώρες μαγικές, θα λέμε ιστορίες.