V

και μετά
δεν θα ξέρει κανείς

πως υπήρξαμε μέσα στα

δισεκατομμύρια

μόνο να κοιτάξεις

να κοιτάξεις αυτές

τις λέξεις που θα ξεχυθούν

σαν περιστέρια

και θα καταλάβεις

το τρόπο που προσπαθήσαμε να

νικήσουμε

όλους εκείνους τους

βασανιστικούς

τρομακτικούς

μικρούς θανάτους

λίγο πριν
το μεγάλο

τέλος

VI

το γράψιμο ερχόταν πάντα από

μόνο του

περπατώντας σ’ ένα βρώμικο στενό

κοιτώντας τ’ αστέρια μια βουβή νύχτα

στα κορίτσια που μας χαμογελούσαν

αυτό που έμενε ήταν να γεμίσει λέξεις ένα χαρτί

δεν είχαμε τίποτα κι αυτά που ζητούσαν οι άλλοι

μας φαινόταν περιττά

μόνο ένα ποίημα περίμενε

ένα άγιο ιερό ποίημα γραμμένο πάνω

στους λερούς τοίχους

γεννιόταν

η σύγχρονη ποίηση μας φαινόταν ανούσια, βαρετή

χωρίς σπίθα

κι εμείς περιμέναμε

περιμέναμε κάτι μαγικό

που θα ερχόταν ξαφνικά ένα κρύο βράδυ

το ποτό μας συνόδευε πάντα

είμασταν ευτυχισμένοι καθώς παραπατούσαμε

άλλο ένα ποίημα

άλλη μια υπέροχη νεκρή νύχτα:

τι υπέροχο να τραγουδάς μόνος

στους έρημους νυχτερινούς δρόμους

VII

κοίτα

η χοντρή άσχημη γριά

κρατάει από το χέρι το κοριτσάκι

στη μέση της αυλής

τούτη την αυγουστιάτικη νύχτα

και χορεύουν

γέλια χαράς

καθώς η ζέστη είναι ανυπόφορη

η μουσική παίζει
και τα αστέρια λάμπουν

*Αναδημοσίευση από την Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης Ποιείν στο http://www.poiein.gr/archives/2432/index.html#more-2432