Artwork: Marios Prasinos
…Κανένα ευγενές όραμα δε θα μας σώσει
κανένας άγγελος της ιστορίας
μέσα στην κόλαση που την ζούμε
ψάχνουμε μαζί να βρούμε
τι δεν είναι κόλαση
να δώσουμε όλες τις πνοές μας ν’ ανασάνει
τις αμέριμνες αυγές και τα μαγικά ηλιοβασιλέματα
η ίδια κόλαση τα ξεβράζει
πετώντας άμμο στα μάτια
για να μένουν με θαμμένες τις μνήμες
οι κάτοικοι στις όχθες των θαλασσών…
To Koskino 
Σε ευχαριστώ Δημήτρη και για αυτό και για όλα τα άλλα ποιήματα. Και όχι μόνο και όχι τόσο για τα “δικά μου” όσο για των άλλων που έγιναν δικά μου μέσα από το Κόσκινο, δηλαδή χάρις εσένα. Ως γνωστόν – αν και δεν το έχουμε κατανοήσει επαρκώς ακόμα – η “ποίηση” ανήκει σε αυτόν/αυτή που την έχει ανάγκη αλλιώτικα η ζωή η ίδια φαντάζει πως είναι τίποτε άλλο από ένα νεκρό βάρος που κουβαλάμε “επί ματαίω” στις πλάτες.
Για όποια/ον θέλει να διαβάσει και τις άλλες στροφές του “Τραβέρσο”, πέρα από αυτές του “επιλόγου”, βρίσκεται εδώ: https://athens.indymedia.org/media/upload/2016/01/24/%CE%A4%CF%81%CE%B1%CE%B2%CE%AD%CF%81%CF%83%CE%BF.pdf
Συντροφικά,
Σταύρος
Reblogged this on Manolis.