Η οφθαλμαπάτη του βλέμματός μου σε αναζητά ανάμεσα στο δωμάτιο
με τους καθρέφτες.
 
Μια φλόγα προχωρεί στο σκοτάδι, φωτίζει την οπτασία της πνοής σου…
Κι εγώ, σε ψάχνω με αθόρυβα δάκρυα…
ώσπου να γίνουν καταρράχτης αίματος…
………………………………………………………..
 
Όλος ο κόσμος, βυθίστηκε σ’ έναν καθρέφτη,
κι εγώ, σε αυτόν απέναντί σου…
κι όσα χθες φοβόμουν, έγιναν παρελθόν μ’ ένα “Σ’ αγαπώ” της πνοής μου…
 
 
Και οι δυο καθρέφτες δάκρυσαν…
Ο ματωμένος έσπασε, πέθαναν δυο καρδιές.
Ο άλλος;
 

                                                                              Νέττα