Θέλω να σου μιλήσω ρε γαμώτο,
αλήθεια πριν να σε φτάσω να με πάρεις στο ψιλό,
να γελάσουμε
Πριν να μην… Όχι γιατί δεν βρήκαμε.
Όχι γιατί δεν είχαμε.
Όχι γιατί μας κάνει κακό.
Όχι γιατί τους κάνει καλό.
Όχι για τα κούφια λόγια.
Όχι για την αλήθεια.
Όχι για τίποτα… Έτσι για να ρίξω τα ζάρια.
Θέλω να σου μιλήσω, το στόμα μου να κάνω λιώμα στο δικό σου,
δόντια και αίμα να φτύνουμε, να μη μιλάμε. Θέλω ένα φλας που
να μην τελειώνει ποτέ και να μην το ντιλάρει κανείς.
Δεν ξέρω όμως. Θυμάμαι. Η μνήμη μόνο παγίδες. Μια για τα
φράγκα δυο για το σόου και εάν είσαι έτοιμος πάμε, πάμε τώρα.
Αγαπημένες παγίδες, συντρόφισσες όταν σπάσαμε τον κλοιό.
Το Παρίσι στα οδοφράγματα, στο Μεξικό, τι καλοκαίρι,
το τσεκούρι, τα τσεκούρια παντού, στο Σικάγο η ρουλέτα,
οι Μαύροι Πάνθηρες, τα σοβιέτ των αγγέλων, η νομιμοποίηση του μαύρου,
το δικαίωμα των κουνουπιών στην ηχορύπανση.
Τι να σου πω… Να ρίξω τα ζάρια.
Θάνατος στους τυράννους. Σ’ όλες τις τυραννίες.
Μας γλίστρησε το περίστροφο πριν εκπυρσοκροτήσει,
πριν καν είναι περίστροφο. Εγώ φταίω. Αλλά εσύ πριν θυμήσου.
Τους μπάτσους όταν το σκάγανε. Τότε που σε κέρασε ένας τους
ένα τσιγάρο (τα μάτια του γαλάζια κι ωραία). Τις βόλτες στου Στρέφη.
Το γέλιο που κάναμε στο αεροδρόμιο.
Τον Σιντ Βίσιους να μαρσάρει και πώς να σου πω δεν έχει σημασία
το πώς τελικά στην Κροστάνδη ξεπεράσανε τον Ρούμπιν αγιοβασιλιάτικα
τριπάκια στη Γουώλ Στρητ και τον Κον Μπεντίτ υπουργό εργασίας.
Δεν έχει σημασία.
*Απόσπασμα από τη συλλογή «Η Γενιά της Ηπατίτιδας». Ιδιωτική έκδοση της δεκαετίας του ’80 – χωρίς ημερομηνία – την οποία κυκλοφορούσε ο ίδιος. Μέσα από το βιβλίο του Λεωνίδα Χρηστάκη «Τα Εξάρχεια δεν υπάρχουν στην ιστορία στο χάρτη στη ζωή», εκδ Τυφλόμυγα 2008. Εμείς τοπήραμε από το ιστολόγιο του Γιάννη Ζελιαναίου.
To Koskino 