Έφυγε σε ηλικία 74 ετών ο Ουρουγουανός, συγγραφέας Εδουάρδο Γκαλεάνο
Μέγας ανατροπέας και βαθιά ουμανιστής, με ρίζες εμποτισμένες στην μεγάλη παράδοση του μαγικού ρεαλισμού της πατρίδας του, με πιστούς και φανατικούς αναγνώστες, ο Γκαλεάνο βαθιά πολιτικοποιημένος, είχε χαρακτηριστεί η “φωνή αφύπνισης” της Λατινικής Αμερικής και σίγουρα ο πιο πολιτικός συγγραφέας της.

Ο Εδουάρδο Γκαλεάνο πολιτικοποιημένος και συνειδητοποιημένος από μικρός ξεκίνησε μόλις στα 14 του να δημοσιεύει πολιτικά σκίτσα σε εφημερίδες του Μοντεβιδέο. Στα 20 του χρόνια έγινε αρχισυντάκτης στη “La Marcha” και αμέσως μετά διευθυντής στην εφημερίδα “Epoca”. 

Το 1971, σε ηλικία 31 ετών, έγραψε τις «Ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής», το οποίο έμελλε να αναγνωριστεί ως βιβλίο αναφοράς για τη Λατινική Αμερική, καθώς αποτελεί μια πλήρη καταγραφή και έναν αναλυτικό σχολιασμό για την τραυματική ιστορία της ηπείρου.

Από το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Ουρουγουάη της 27ης Ιουνίου 1973, ο Γκαλεάνο φυλακίστηκε και αναγκάστηκε να καταφύγει στην Αργεντινή και στη συνέχεια στην Ισπανία όπου έζησε εξόριστος για πάνω από δέκα χρόνια. 
Continue reading →

Ι
είμαι εδώ
στη πραγματικότητα πάντα ήμουν εδώ
στη τσέπη του σακακιού μου
σε μια άκρη του λιμανιού
στους λερωμένους τοίχους
στα γράμματα που δεν έφτασαν
ήμουν εδώ
ανέπνεα
σε σκουριασμένα μέλη
παρέα με ρυτιδιασμένες σκιές
ω ναι είμαι εδώ
πάντα ήμουν εδώ
μιλώντας με γριές διαβάτισσες
τις βροχερές νύχτες
ψιθυρίζοντας παλιές μελωδίες
στάζοντας θλίψη
φτύνοντας όνειρα
είμαι εδώ
εδώ
να με κοιτάξεις: ποτέ δεν έφυγα

II
τώρα περπατάς θριαμβευτικά
στους βρώμικους δρόμους
τα μαλλιά σου ανεμίζουν
στη κόκκινη τσάντα το κραγιόν σου
λίγα φτηνά περιοδικά
και δυο τρεις φωτογραφίες
χαμογελάς ευχαριστημένη
η θεά της πόλης
λίγο πριν βρέξει
λίγο πριν νυχτώσει
τα αγόρια θα αυτοκτονούν
και οι γέροι θα ξενυχτάνε
κοίτα όλα κύλησαν σα ψέμα
Continue reading →

Kern
by Derek Beaulieu

Les Figues Press, 2014

I must admit: the first time I flipped through Kern and looked at the various swirling typographic entities, two thoughts jumped into my head; how similar the pages looked to work by Australian book artist Lyn Ashby, and the other was jealousy at how much vintage dry-transfer lettering (Letraset) Canadian poet Beaulieu obviously has access to. It’s hard to come by here in Australia, and what we can still get comes only in very restrained font styles.

Both of my thoughts are valid, since the author’s note to Kern positions this ongoing body of work as being typical of Lettrism (without actually naming the field), a graphic practice that emphasises the ‘glyphic nature of the visual sign’ and ‘proliferates meaning through its visual properties’ 1: ‘viewers need not read, they only need momentarily stare and receive’ 2. I received comparative thoughts and emotional flare. Other viewers, of course, will have differing receptions. I say ‘viewers’ because these are letterforms that dissuade reading. This is confusing: such visual typographic play is common amongst graphic designers, but this is poetry. Isn’t it meant to be read?

from Kern, p 17

The overlap between experimental poetry publishing and artist books is fascinating, and still quite un-probed. If Kern were an artist’s book, I could talk about the sequence of images, how its march from small entities floating in white through to the overwhelming and crackling obliteration of the page space is a pessimistic foreshadowing of apocalypse. As a poetry volume, I can still say that – it’s hard not to think of societal breakdown when the object on the page is taking full advantage of its material origins by falling apart during the process of its very creation (cracking and failing to adhere, which is what Letraset does when it is rubbed too hard or not hard enough) – but there are ruptures in the sequence that undermine a clean visual reading. A book artist would allow the final images to move past the white borders of the page – bleeding out of the book – and would move back the vertical works on pages 82-85 so that they did not break the flow of disintegration. So, maybe not a straight line to dystopia.

from Kern, p 88

ΤΟΥ ΘΩΜΑ Γ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Υπάρχουν πολλές αμφιβολίες στο εάν πράγματι υπάρχει ένας κοινός ορισμός της Ποίησης. Η Ποίηση (έτσι με κεφαλαίο Π), είναι κάτι που αγγίζει σε μεγάλο βάθος την προσωπική μας ζωή και αυτό τις περισσότερες φορές δεν μπορεί να οριστεί ικανοποιητικά, γιατί είναι κάτι πολύ προσωπικό και δεν μπορεί να μπει σε ένα μόνο καλούπι. Η Ποίηση δεν γράφεται μόνο από τους ποιητές και για τους ποιητές. Είναι σαν τους τρυγητές, ή σαν αυτούς που μαζεύουν τις ελιές, που δεν το κάνουν μόνο για το εαυτό τους, αλλά και για όλους αυτούς που τους διαβάζουν και απολαμβάνουν την ποίησή τους. Και εδώ ο καθένας μας αποτιμάει την εργασία, αλλά και τη διεισδυτική τους δημιουργική πράξη στην τέχνη τους να βρούνε με δυσκολία τη στιγμή της αλήθειας και τη φευγαλέα στιγμή της ευτυχίας. Στο ποιητικό τους διάβα όμως φαίνεται η αγωνία τους που όσο πιο μεγάλη είναι τόσο πιο ποιοτικό παρουσιάζεται το ποίημά τους. Αυτοί που διαβάζουν τα ποιήματά τους απολαμβάνουν αυτή την πάλη που είναι πάντοτε στο μεταίχμιο της ζωής και στην αναζήτηση της αλήθειας.

Διαβάζοντας τελευταία τον ποιητή μας Γιώργη Παυλόπουλο -έναν πολύ σημαντικό ποιητή μας- βλέπεις έναν πολυδιάστατο ποιητικό προσωπικό κόσμο. Ο Ποιητής μάς ανοίγει τις πόρτες αυτού κόσμου του, αλλά δεν τις κρατάει πάντα ανοιχτές. Μας δίνει τα αντικλείδια για να μπούμε μέσα του, να τον γνωρίσουμε, να δούμε πως οι πόρτες του είναι άπειρες, και να βγούμε στο δικό μας κόσμο πολύ πιο πλούσιοι από πριν και να βρούμε την αλήθεια, αλλά και τον προσωπικό μας ορισμό της Ποίησης. Απολαύστε «Τα αντικλείδια» του.

Η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.
Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν
τίποτα και προσπερνούνε. Όμως μερικοί
κάτι βλέπουν, το μάτι τους αρπάζει κάτι
και μαγεμένοι πηγαίνουνε να μπουν.
Η πόρτα τότε κλείνει. Χτυπάνε μα κανείς
δεν τους ανοίγει. Ψάχνουνε για το κλειδί.
Κανείς δεν ξέρει ποιος το έχει. Ακόμη
και τη ζωή τους κάποτε χαλάνε μάταια
γυρεύοντας το μυστικό να την ανοίξουν.
Φτιάχνουν αντικλείδια. Προσπαθούν.
Η πόρτα δεν ανοίγει πια. Δεν άνοιξε ποτέ
για όσους μπόρεσαν να ιδούν στο βάθος.
Ίσως τα ποιήματα που γράφτηκαν
από τότε που υπάρχει ο κόσμος
είναι μια ατέλειωτη αρμαθιά αντικλείδια
για να ανοίξουμε την πόρτα της Ποίησης.
Μα η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.
Continue reading →

κύλησαν τα τρίμματα
της θλίψης μας

κύλησαν τα χνάρια
της ανημπόριας μας

κύλησαν τα σχήματα
της αποκοτιάς μας

και σχημάτισαν
έκκεντρους κομήτες

κλειδοκύμβαλα
αλαλάζοντα

στα ρημαγμένα πέλαγα
των καιρών

Μια όψη ηωσίνης

Κάποτε είχα τον ήλιο, Φως οφθαλμών
Τον Υπερίωνα, Πρωταθλητή στης νιότης
Τ΄ άφοβα νερά
Κι επιπροσθέτως
Τον Ποσειδώνα, βαπτιστή και ναυτικό
στις βαθιές ανάσες, του Αιγαίου.
Έκτοτε,
Στολές αλλάξανε τα όνειρα
Κι άρχισαν τη θητεία τους
Σε φωτεινά χειρόγραφα
Μιας άλλης ευλογίας.

Madina Khalifa, Abu Dhabi, 2009

***

Απογραφή μιας ερινύας

Δεν μπόρεσα ποτέ μου
Να δω θεού πρόσωπο
Στις πελώριες εκτάσεις
Του μοναχικού σου ορίζοντα
Όπως μου έλεγες, κατάλευκε διδάσκαλε
Μόνο οι όμοιοι ανάδεκτοι πλησιάζουν
Το συμπόσιο, του εωθινού σου μεγαλείου
Μ’ ένα βαθύ διακριτικό, στο στήθος κολλημένο
Και ο καθείς με το κουράγιο του
Στην μακρινή, την εξορία των ποιητών.
Μα τώρα, σ’ αυτή την πτέρυγα
Της μεγάλης ακτημοσύνης, που κανείς
Δεν μιλάει για την χαμένη περιουσία
Της οξύγονης ζωής του
Είδα τη μορφή της, αναμαλλιασμένη
Στον αστερισμό της συλλογής μου.
Ήθελα να πω δυο λόγια μόνο
Για του ακέραιού σου λόγου την ουσία
Μα ο ψηλόμαυρος εκείνος εξωβγάλτης
Που πάντα κρύβει τη σκιά του
Πίσω απ’ την πλάτη του φιλάδελφού μου
Ιππότη, που όλο κλέβει τη δική μου αναπνοή.

Abu Dhabi, 2012

Σου γράφω
Γιατί ελπίζω ακόμα.
Στέκομαι στην ακρότατη νησίδα
Μ’ ένα πείσμα τρελού
Που σκαλίζει την ψυχή με τα νύχια
Ακούγοντας καθαρά τα σπασμένα ηχεία
τον μέσα λυγμό να γκρεμίζει τους τοίχους
τους ποιητές καθώς φεύγουν τα μεσάνυχτα
ψιθυρίζοντας στην κόψη της σελήνης.
Σου γράφω
Γιατί ελπίζω ακόμα
Ακούγοντας τον ήχο του βλεφάρου καθώς μισανοίγει
Το τρίξιμο της σιωπής που της σιωπής δεν είναι
Τις φωνές όλων εκείνων
Που λαχταρώντας το φως
Και τα ταξίδια στους ουρανούς
Ζουν και πεθαίνουν με τη χολή και το ξύδι
Ναι ελπίζω ακόμα
Ακούγοντας τον ανεπαίσθητο χαιρετισμό
Ενώ ο αέρας λυσσομανά
Και ψάχνεις άδειες παλάμες να κουρνιάσεις
Το φιλί ακούγοντας να περνά γλιστρώντας στο αίμα
Το θρόισμα που ξεσηκώνει
Ξεσηκώνει
Τα πεταμένα κόκαλα της μνήμης…!!!!

Δύο ποιήματα για τις γυναίκες
Two poems about women

Judith Malina Revolution and Counterrevolution Poetry Project Marathan 2010

Προηγούμενες δημοσιεύσεις στο Κόσκινο
Previous publishing of Judith Malina’s poems in our blog:
https://tokoskino.wordpress.com/2013/09/17/judith-malina-δύο-ποιήματα/

https://tokoskino.wordpress.com/2014/05/05/judith-malina-two-poems-δύο-ποιήματα/