Ένας ο βίος κι αγύριστος κι όλα του αμετάκλητα

ό,τι είπαμε και πράξαμε δε σβήνει ούτε ξεγίνεται

μα η μνήμη βολοδέρνει όλο στο κακό.

Γιατί ποιος λογαριάζει το καλό ποιος το θυμάται

το ρίχνεις στο γιαλό και χάνεται

μα το κακό πώς να χαθεί που είναι χαμός

με τίποτε δε σβήνει ούτε ξεγίνεται

για πάντα μένει και μας τυραννάει.

Και δε μιλώ για τύψεις.

Αυτές λίγο -πολύ όλους μας βολεύουν
είναι κρυφές οι τύψεις δεν εκτίθενται και

δεν σε εκθέτουν

δε σου στερούν υπόληψη κι αυτοεκτίμηση

μυθοποιούν τα κρίματά σου και τα παρασταίνουν

μέσα σου περίτεχνα

με νέες πάντα ερμηνείες και εκδοχές

και στο άλλοθι του θεατή του εαυτού σου

νιώθεις σιγά -σιγά να γίνεται η συγκίνησή σου

αισθητική

εν τέλει μια ποιητική του ήθους

κι αν σε τρελαίνουν κάποτε σε ξαγοράρη πήγαινε…

Ντροπή ξέρεις τι είναι κι ένιωσες ποτέ σου;

Αυτή δεν κρύβεται εκτίθεται και σ’ εκθέτει σε

φτυσιές και λιθοβολισμούς

αυτή δεν έχει αντισήκωμα

δεν την καλύπτει τίποτε στο πρόσωπό σου

και στη γυμνή της θέα εξαγριώνονται

όσοι δεν ντρέπονται ή φοβούνται να ντραπούν,

οι ανώδυνοι και ανεπαίσχυντοι κι ειρηνικοί,

και σου χυμούν με λύσσα να σε ξαποστείλουν

σε ανεξιλέωτο θάνατο.

Ντροπή ξέρεις τι είναι κι ένιωσες ποτέ σου;

Ντροπή ν’ ανοίγει να σε καταπιεί η γή

ντροπή που έζησες

στον κόσμο ετούτον.

ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΔΡΟΜΟΙ
Αίτιον Κίνημα
ΑΙΤΙΟΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
Εκπομπή: “Οι Δικοί μας Δρόμοι”
Παρουσιάζει ο Πάνος Σταθόγιαννης
Καλεσμένος ο ποιητής Πάνος Κυπαρίσσης
Διάρκεια 53΄

ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ

Γράφω
με τα χέρια στις τσέπες
αλά σουλατσαδόρος
Γράφω με τα πόδια, στο δρόμο.
Οι βόλτες είναι η ποιητική μου συλλογή
(Κυκλοφορεί)
Τα γραπτά μου – απλώς κάποια ίχνη π΄ αφήνω πίσω μου
κι αργά ή γρήγορα θα χαθούν
μελωδίες απλές που σφυρίζω ανέμελα πηγαίνοντας…

***

ΔΕΝ ΤΟ ΗΞΕΡΕ

Αν το ήξερε
ο Εγγονόπουλος
πως
επήρε στο λαιμό του
τον φερέλπιδα αυριανό φαρμακοποιό (ή κάτι τέτοιο)
που περίμεναν οι γέροι μου να με καμαρώσουν,
ίσως τότε
δεν θα έλεγε ετούτη την κοτσάνα:
πως λίγη δώσαν και δίνουν σημασία στα ποιήματά του.

*Τα βρήκα στο περιοδικό “Φαρφουλάς” Νο 17, Άνοιξη-Καλοκαίρι 2014, σελ. 63.

Για τους αθώους
Παντού χωρίς την σκέπη
Νόμων άγραφων.

Για τα θύματα
Που δεν αναγνώρισες
Μες στα συντρίμμια.

***

Υπνωτιστικά
Επέρχεται η φθορά
Ανεπαισθήτως!

Ξυπνάς μια μέρα
Χωρίς να αισθάνεσαι
Αυτός που ήσουν.

Καθώς περπατώ αργά μέσα
Στον δασωμένο γεμάτο κηλίδες ηλιακού φωτός δρόμο, μια μεγάλη
Μαβιά πεταλούδα έρχεται να σταθεί
Πάνω στον γυμνό μου ώμο, ύστερα
Πετά κάνοντας μικρές περιστροφές
Και έρχεται ξανά πίσω και
Ξανά πάνω στους ώμους και
Στα χέρια μου, φτερουγίζοντας γύρω μου
Σαν τις ψυχές πάνω στους Ορφικούς τάφους.
Αυτό δεν μου έχει ξανασυμβεί,
Και νιώθω πως η σάρκα μου
Ξάφνου γλυκιά έχει γίνει
Με μια μεταμόρφωση
Που παραμένει ακόμα κι από τον εαυτό μου μυστική.

*Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς. Από το βιβλίο “Κένεθ Ρέξροθ, Ποιήματα”, εκδόσεις Ηριδανός, 2014 (σελ. 52).

Του Γιώργου Καρτάκη

«Ξαφνικά εκπλήσσομαι με ό,τι έχω κάνει. Με τα στιχάκια μου. Κάποια μέρα θα εκτίθενται στο μουσείο ενός ψυχιατρικού ινστιτούτου και πλάι τους θα υπάρχει η επιγραφή: Ποιήματα μιας 19χρονης ασθενούς, ανίκανης για λογική σκέψη. Ποτέ δεν έκανε διαλογισμό, ποτέ δεν έδειξε να ενδιαφέρεται για κάτι. Ούτε μια φορά δεν φάνηκε συλλογισμένη. Προφανώς υπήρξε ευαίσθητη και είχε μια τάση να θεωρεί τον εαυτό της μεγαλοφυϊα. Επιθετική. Γεμάτη συμπλέγματα. Διεφθαρμένη. Ακίνδυνη».   

Μπορεί εξομολογήσεις μιας τέτοιας κλιμακούμενης απελπισίας να είναι συχνά ίδιον πολλών 19χρονων και να βρίσκονται γραμμένες, αν όχι με την ίδια ακρίβεια και ίσως  με λιγότερο αυτοσαρκασμό, ωστόσο, με παρόμοιο τρόπο στα ημερολόγια τους, όμως τα ποιήματα της Αλεχάντα Πισαρνίκ δεν διέτρεχαν ποτέ τον κίνδυνο να καταλήξουν ως τεκμήρια μιας θυμώδους ψυχής στους φακέλους των ασθενών, πόσο μάλλον να πέσουν θύματα λήθης. Αντιθέτως!

Η Αλεχάντρα Πισαρνίκ – η «κόρη του ανέμου», όπως αυτοαποκαλείτο – υπήρξε  κόρη μεταναστών εβραϊκής καταγωγής από την Ουκρανία. Γεννήθηκε και μεγάλωσε προστατευμένη με μητρικές γλώσσες τα Γίντις – γερμανοεβραϊκή γλώσσα που μιλούσαν οι Εβραίοι Ασκενάζι –  και τα Ισπανικά στο Μπουένος Άιρες. Ξεκίνησε να γράφει σε νεαρή ηλικία, θεωρήθηκε ταλαντούχα καταλαμβάνοντας γρήγορα κεντρική θέση στη λογοτεχνική σκηνή της Αργεντινής. Απέκτησε θερμούς υποστηρικτές μεταξύ των οποίων οι Ίταλο Καλβίνο και Οκτάβιο Παζ. Ο δεύτερος μάλιστα γράφει το 1962 τον πρόλογο στην ποιητική της συλλογή «Το δέντρο της Αρτέμιδος». Στη νεκρολογία που ο Χούλιο Κορτάσαρ γράφει προς τιμήν της, αναφέρει: « Αρκεί να ψιθυρίσει κανείς το όνομα της και ο αέρας ριγεί γεμάτος ποίηση και θρύλους».

Την πρώτη ποιητική της εμφάνιση ακολούθησαν πέντε ακόμα συλλογές, πριν να αυτοκτονήσει τον Σεπτέμβριο 1972 σε ηλικία μόλις 36 ετών με υπερβολική δόση υπνωτικών.

Εκτός από το ποιητικό της έργο, τα ημερολόγιά της – είκοσι τετράδια, έξι δακτυλογραφημένα  χειρόγραφα και πολλά μεμονωμένα φύλλα, στα οποία η ποιήτρια προσπαθεί να καταγράψει «τη δριμύτητα και σύγχυση του εσωτερικού της κόσμου» – διαφωτίζουν σε επαρκή βαθμό την προσωπικότητά της.  
Continue reading →

Θέλω να παριστάνω τον υγιή
αλλά όμως δεν είναι αλήθεια.

Μιμούμαι τους άλλους ανθρώπους
όμως ξέρω βαθιά μέσα μου ότι προσποιούμαι.

Δεν είμαι αληθινός, υποκρίνομαι.
Όσοι με ξέρουν νομίζουν ότι πραγματικά υπάρχω.

Δεν μπορούν να καταλάβουν πως αυτό
δεν συμβαίνει στην πραγματικότητα.

Είμαι ένα λάθος της Φύσης.
Το άγχος ωθεί τις πράξεις μου, τίποτε άλλο.

Καμιά φορά ζω κι εγώ
για λίγο φυσιολογικά, μασκέ.

Κατόπιν όμως επιστρέφω στο σκοτάδι,
στη θαμπάδα της ανυπαρξίας μου.

*Από τη συλλογή “Ποιήματα 2009-2013”.