Η αναζήτηση του εαυτού μας
χρειάζεται κεριά που θα λάμπουν
σαν μαχαίρια με ακονισμένη μύτη.

Στο χάος που έχει γεννήσει
η τάξη της ζωής μας
τρέχα να σωθείς.

Μέσα από δάση σκέψης πέτα
μέχρι να μην ξαναβρείς κτίρια.

Να ζεις άταχτα, να μην υποτάσσεσαι σε τίποτα
να θυμίζεις πού και πού στον εαυτό σου ποιος είναι ο ποιητής:

“Ο ποιητής είναι ένας αλήτης
που μεθάει στην ιδέα μιας νέας εμπειρίας

Που φαντάζεται πέρα από τη ζωή
διότι τη νιώθει φυλακή

Που τριγυρνά σε ξένους δρόμους
με συντροφιά μποέμ αντιήρωες παρμένους από φαντασίες
ονειρικών σκέψεων

Που πίνει στην υγειά των αστέγων,
που έμαθε στην ταλάντωση της αγάπης και τους μίσους
με όπλα τις λέξεις, την τρέλα, την ομορφιά,
τον θάνατο”.

Αυτός είναι ο ποιητής που περιμένουμε
να χτυπήσει το κουδούνι των σύννεφων
και να ριζώσει στο πνιγμένο απο άνθη μυαλό μας

Αυτός είναι που θα πιούμε μαζί του
και θα υμνήσουμε άφοβα την αλμυρή γεύση
του τι εστί να είσαι άνθρωπος

*Από τη συλλογή “Κυνήγα τη νύχτα μέχρι να γίνεις φλογερή ύπαρξη”, Εκδόσεις “Εκάτη”, 2014, σελ. 23-24.

Μου ζήτησε ταυτότητα για τό γνήσιον της μορφής.

Νεαρόν τό έτος της έκδόσεως
μέ σφραγίδα της αστυνομίας, νόμιμα
καμάρωνε τής γεφυρούλας μύτης τό σηκωμένο φρύδι.

Μας κοίταξε καχύποπτα ό υπάλληλος
φορώντας αμέσως χειροπέδες
στις μεγάλες διαφορές μήν του ξεφύγουν.
“Υστερα μάς άδειασε βίαια καί τίς δυο
στο εκκοκκιστήριο τής συγκρίσεως
γέμισε ό τόπος άποφλοίωση.
Μια κοίταζε στα γρήγορα εμένα
καί μια εκείνη επίμονα σά νά τη ρωτούσε
αν μέ γνώριζε. Μά ή φωτογραφία γιά νά λάβει
τό ύπατο χρίσμα τής άμετάβλητης
δίνει όρκο βαρύ νά μή γνωρίζει μήτε τά πρίν
μήτε τά έπειτά της.

Γέμισε ό τόπος άποφλοίωση.

Σκυμμένος στο καθήκον ό άνακριτής
πήρε άργά άργά νά ξεβιδώνει
μιά μιά τίς εσοχές τής άμυδρότητας
μήν ήταν έκεΐ μέσα κρυμμένη ή όμοιότης.
Τρέμοντας εγώ μήπως χαθούνε τά βιδάκια
ύψωσα φωνή άγανακτήσεως
συντομεύετε κύριέ μου συντομεύετε
όσο άργείτε τόσο χειροτερεύει
τό δύσβατο έ’ργο της άναγνώρισης.
Μή ξεχνάτε οτι μετά τό μεσονύκτιο
πέφτει διπλή ταρίφα ό χρόνος στο ρολόγι
διπλά και τρίδιπλα κυλάνε τά χιλιόμετρα
στο πρόσωπο.

Επιτέλους, πρώτη φορά σας είδατε νεότητα
νά μην ομοιάζει διόλου μέ τήν άπώλειά της;

*Από τη συλλογή “Ενός λεπτού μαζί”, εκδόσεις Ίκαρος 2010 σελ. 26-27.

By Madeleine Dore*

http://publishing.artshub.com.au/news-article/features/writing-and-publishing/the-prosaic-fight-for-public-poetry-247009

Friday 30 January, 2015
The loss of a major poetry event is a blow in the battle for poetry in public spaces. We look at what works and why.

Melbourne has lost one of its core public poetry events.  After years of monthly poetry events at Beer DeLuxe for years, Poetry@ Fed Square has come to an end.

The loss has been mourned by the literary community but is also being used as a guide to running successful poetry events.

In a farewell to Poetry@fedsquare, online poetry community Melbourne Spoken Word said: ‘It’s also especially sad when a gig has to wrap up.

Dimitris Troaditis has been running poetry@fedsquare for the past two years, where he hosted a monthly poetry gig, inside the Atrium at Fed Square or upstairs at Beer DeLuxe, and was especially encouraging of poetry in other languages, himself writing and performing poetry in Greek.



‘Unfortunately, Fed Square have chosen to discontinue to the event from this year and so we’ve lost this treasure,’ wrote Benjamin Solah.
Continue reading →

Φυσάει
φυσάει απόψε
φυσάει στα μοναχικά δωμάτια όπου μια λάμπα φεγγίζει
για κάποιους που μόνιμα λείπουν
φυσάει σε σήραγγες
σε νταμάρια
σε βαθιά πηγάδια σηκώνεται κονιορτός
φυσάει στον πάτο του φωταγωγού
σε πατημασιές συνομοτών
και σωρούς αιμάτων
φυσάει σε τριγμούς και ποδοβολητά
σε τραντάγματα φοβερά
χωρίς φωνή
χωρίς αντίλαλο
φυσάει στην Αμοργό
ξεσηκώνοντας τους βρεγμένους καημούς της αποβάθρας
φυσάει στο Σύνταγμα
κι ο Μιχάλης Κατσαρός αγωνίζεται να κρατηθεί
με το παλτό του πλησίστιο
και τη χαίτη να λευκαίνει στον άνεμο
φυσάει
και σηκώνει ψηλά τους μάρτυρες και τους εκτελεσμένους
φυσάει στις χαμένες κορυφογραμμές
στους κυρτούς ώμους
τους φορτωμένους μια στάχτη που δεν είναι δική τους
φυσάει παρασέρνοντας ανεπίδοτα γράμματα
στο Βάι
στα Τέμπη
στο μακρινό Δουβλίνο
φυσάει στα ίχνη της παλιάς θρησκείας
σ’ εκείνα τα ίχνη που σε κάνουν να λυγίζεις τα γόνατα
έστω κι αν η πίστη έχει ξεραθεί στο οστά
φυσάει σε αντένες αγχόνες και σημαίες ξυράφια
στα ερημόσκυλα
καθώς προσπαθούν να κρυφτούν γλείφοντας τις πληγές τους
φυσάει στους εραστές του σεληνόφωτος
τους πάντα ανερχόμενους
τους έτοιμους να καταποντιστούν
στους κροτάφους φυσάει ένα παράξενο σφύριγμα
φυσάει στους ενθουσιαστικούς παιάνες
μ’ όλες τις αιματοχυσίες που δε βγάζουν πουθενά
φυσάει σε στήθια κομμάτια
σε χέρια κομμάτια
φυσάει στο ομοίωμα του άλλου
και του άλλου
και του άλλου εαυτού σου
φυσάει ανάμεσα στο σχεδόν τίποτα και στο τίποτα
φυσάει στο σύνορο
δαιμονισμένα φυσάει
φυσάει
φυσάει
φυσάει

No Expiration Date – Χωρίς…

Απών από την κηδεία,
όχι ημερομηνία λήξεως αυτό το πένθος.
εφ’ όρου ζωής
θα σε κοιτάω κατάματα.

***

“μπαταρισμένο κορμί”

And you’ve got to stop looking at all those
gorgeous girls like that, the way Quasi-
modo looks at Esmeralda in Notre Dame
de Paris.
Gazmend Kapllani

Η σεξουαλική μοναξιά
του μετανάστη
δρομολογεί κοιτάγματα
που ενίοτε κρίνονται παρείσακτα,
λαίμαργα, αδηφάγα.

Τις νύχτες, τα χαράματα
η ματιά μάταια
σκηνοθετεί δίκη αθώωσης,
υγραίνεται προς τους ενόρκους,
αυτοφαγώνεται.

*Από τη συλλογή “Διασπορικές διαδρομές”, εκδόσεις Απόπειρα, Αθήνα 2012, σελ. 30 και 43 αντίστοιχα.

Σ’ έναν κύκλο στο μπαλκόνι. Όλοι.

Συνηθισμένο διάλειμμα. 13:02.

Στο βάθος τηλέφωνα

meetings πελάτες deadlines e-mails

καρφώνονταν πεισματικά

λοξά κάθετα οριζόντια διπλά και

τριπλά απανωτά

κιτρινισμένα post-it.

Κολλημένοι ο ένας στον άλλο

έμοιαζαν με τις σιδερένιες 

μπάλες σ΄εκείνο το παιγνίδι που, δεμένες απ’ το ίδιο καρφί ψηλά

όταν χτυπήσεις τη μία, η δύναμη περνάει απ΄την επόμενη στη

μεθεπόμενη, σπρώχνοντας διαδοχικά ξανά 

και ξανά ως την

αδράνεια.

Όταν ήρθε ο διευθυντής, το παιγνίδι ξεκίνησε. Είπε τάχα ένα

αστείο, ο διπλανός ξεκαρδίστηκε

ο παραδιπλανός μετά

έφτασε το γέλιο στον τελευταίο

που μ’ ένα ακόμη γρηγορότερο

βιάστηκε να το ξεφορτωθεί

Ακολούθησε δεύτερος γύρος

με την ίδια ταχύτητα

τον έφεραν εις πέρας 

με τα ίδια αντανακλαστικά

Τρίτος μετά

με την ίδια επιμονή 

και συνέπεια, ώσπου

έφυγε.

Τώρα το γέλιο κατρακυλούσε νευρικό, πότε ξεκρέ-

μαστο, προπάντων ανοργάνωτο

δίνοντας μια ανέλπιστη ψευδαίσθηση ελευθερίας στους παίκτες.

*Από τη συλλογή “Ληθόστρωτο”, εκδόσεις Εκάτη, 2013.
 Το ποίημα και την εικόνα της ανάρτησης τα πήραμε από τη σελίδα της ποιήτριας στο Facebook.

καρφώνω οπτασίες να περνούν εις την πυκνή άβυσσο του δάσους,
ασπρόμαυρες και άχρωμες
χρωματισμένες με έναν στείρο μηχανισμό ανούσιας επιβίωσης ∙
αυτόν της αφής.

το βλέμμα μου αποστρέφεται την κατάντια του αδιεξόδου
κοράκια λαχταρούν για στήθη που εκδίδονται τόσο φθηνά
ήσαν ποτέ ακριβά;

τα μαθηματικά απεδείχθησαν άχρηστα για τους υπολογισμούς της καταστροφής..
η βιολογία αργοπορημένη για τις αιμομιξίες..
ο κόσμος κουρασμένος, πιο γερασμένος
φευ των επιδείξεων ενός κακόγουστου εγωισμού..
κι η Ποίησις ακόμη πιο γερασμένη, δακρυσμένη από τα αιμοβόρα βέλη των
κυνηγών

κοιτώ την καρκινική γύμνια μου στον καθρέπτη.
η αφή δεν επιδρά, αποδιώχνοντας τη λευκότητα του δέρματος.
πεθαίνει σαν πάω να αναπνεύσω με αυτή της ψυχής μου
δεν έχει αντισώματα κατά των ισχυρών συναισθημάτων
μα, σαν συμβεί, το μελάνωμα θα εξαπλωθεί.

κόκκινο ∙ αδιάψευστος μάρτυς της μη εναλλαγής – έστω και μιας γραμμής – της
αθλιότητας

το στήθος μου αγωνιά να αναπνεύσει σε μια λίμνη αίματος
περιτριγυρισμένη από κοράκια, και πιο πίσω κυνηγοί.
κάπου αχνοφαίνεται ένα φουγάρο – στερνοπαίδι της οικογένειας Εργοστασίων
και πάσης Μηχανικής Οικουμένης

η ιερόδουλη ανθρωπότις απελευθερώνει τα τέρατα
ώσπου να εγκλωβίσει σε κλουβιά ζωολογικών κήπων τα θηράματά της
κι ύστερα να ξεκινήσει το αιωνόβιο έθιμο του κανιβαλισμού με πρωτάρη την αφή

ανάμεσα στις φαγωμένες σάρκες αναζητώ ψυχές που, πιθανόν,
τυγχάνει να αναζητούν μιαν άλλη αφή, πιο άυλη και πνευματική.

μα η ρεαλιστικότις οφείλει να γίνεται δεκτή, αν και ανεπιθύμητη:

εν αρχή ήν ο φόνος

Νέττα, 8/9/2013

Το σκουριασμένο ρολόι, στον ουράνιο θόλο θυμίζει 

τα πνιγμένα χρόνια.

Δείξε την τόλμη σου!

Τώρα

Που λωποδύτες κρατούν την εικόνα

κι ένας μικρός σατράπης πάνω στο θρόνο, χαμογελά

σου δίνει το σκοινί και σε προτρέπει να

καταγράψεις σε δελτίο

την ακριβή σου μνήμη.
Γύρω σου,

παιδιά με στιλπνά πρόσωπα θα σε οδηγήσουν στο μονοπάτι.

Είναι νωρίς και κάνεις δεν θα καταλάβει το ανώδυνο 

πέρασμά σου στο πάνθεον των ηρώων, την ανέλπιστη 

τύχη σου.

Θα είναι μια άγρια νύχτα των ονείρων σου
η τελευταία συνωμοσία της ζωής σου.

*Από τις “Σκυθικές Ερημίες”, Εκδόσεις Κολωνός, Αθήνα 1996, σελ. 70.