Ακούω ένα στρατό πάνω στη γη
Βροντές αλόγων την οργώνουν
Τα πλευρά τους αφρισμένα αποζητούν
αλαζονική μαύρη πανοπλία
Ο ηνίοχος με περιφρόνηση κυματίζει το μαστίγιο
Μια φλόγα διασπά την κατήφεια των ονείρων τους
Οι κρότοι της καρδιάς τους, κρότοι από αμόνι
Καταφθάνουν κουνώντας θριαμβευτικά τη γκρίζα χαίτη τους
Έρχονται προς τη θάλασσα
κι αυτή πηγαίνει μέσα…
αγάπη μου αγάπη μου αγάπη μου
γιατί μ’ άφησες μόνο;
…………………………
Αναμένω ένα νέο είδος ομορφιάς
Ανυπομονώ να δω πως θα ‘ναι
Θα μπορούσε από μόνη της να υπάρξει;
Πόσο καιρό μετά από μένα;
Πόσο καιρό χωρίς εμένα;
…Αυτο-παρωδία…
Κοροϊδεύω τον εαυτό μου
και το Μέλλον!

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από τη σελίδα του Σπύρου Μαρούλη στο Facebook.

Ι

Πες το, δεν ήρθες να γράψεις τίποτα
Πες το αναγνώρισέ το
δεν έχεις πια να γράψεις τίποτα
Δες το, δέξου το, αυτόν ήρθες να δεις
και είναι η μόνη αλήθεια
Αυτός ο άντρας που με την ομπρέλα του
Απλά δυο φορές χτυπά και διώχνει τους σκύλους τους
πιο τρομακτικούς.

ΙΙ

Πες το μια φορά, το γύρο του κόσμο, όχι
δεν θα το κάνεις για κανέναν πια
Απλά κατάλαβες ότι καταφτάνει το όνειρο
και είναι αρκετό για σένα
To όνειρο αυτό σε ξεπερνάει και δεν σε ζητάει
και πολύ, αναζητάει συντροφιά.

Έκατσε δίπλα σου. Δεν μίλησε. Έκατσε.
Έφτανε αυτό. Δίπλα μου.

ΙΙΙ

Δεν θα το πούμε το μυστικό, είναι δικό μας
Ας είναι πρόχειρο, ένα σχέδιο χωρίς γραμμές
Μεταμοντέρνο και πρέπει να το εφαρμόσουμε τώρα
Μόνοι μας και όχι μονομιάς
Να ψάξουμε δέντρα να μας προστατέψουν, φεγγάρια
για συνομιλία τις νύχτες τις μαύρες που η ψυχή γυρεύει
τον έρωτα και το συμπάν συναντάει την ύπαρξή μας.

Είσαι ο άνεμος

Είμαι μια βάρκα
χωρίς άνεμο.
Εσύ ήσουν ο άνεμος.
Αυτός ήταν ο δρόμος που ήθελα να πάρω;
Ποιος νοιάζεται για δρόμους
με άνεμο σαν κι αυτόν!

***

Μια λέξη

Μια λέξη -μια πέτρα
σε κρύο ποτάμι.
Μια ακόμα πέτρα-
Θα χρειαστώ πολλές πέτρες
για να το διαβώ.

***

Μεσοχείμωνο: Χιόνι

Μεσοχείμωνο: Χιόνι
Έδωσα στα πουλιά ένα φελί ψωμί
μα δεν επηρέασε τον ύπνο μου.

***

Σελήνη

Κρύβει το ατσάλι της
Σε ασημένιο θηκάρι
Στην άκρη υπάρχει αίμα.

*Αναδημοσίευση από το περιοδικό “Ένεκεν”, της Θεσσαλονίκης, τεύχος Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου-Μαρτίου 2014 (σελ. 155 και 159).

glitchings
by Stu Hatton

(outer) Publishing, 2014

‘Glitching,’ sharp and immediate, is a – word that sounds like it belongs to this modern internet and computer age: moments of fracture as a website struggles to load, fragmented by popups, weird demands of your exact location and the failure of Flash to connect properly. It suggests twitching and distorting monitors, the crackle of an old modem and illogical videogame surrealism, frustrations and interruptions ‘Not of substance but of form’ (‘entheogen’).

Stu Hatton’s book, glitching, is true to this contemporary sense of the word, laying bare a poetry that often seems to have been ground through the blunt binary language of computer programming. Like the 1s and 0s of binary code, Hatton’s poems are largely visual, his language jerking between, even through, various grammatical signs – dashes and slashes, ellipses and parentheticals, question and quotation marks. The effect is a sense of broken transmission, often leading the reader to moments of distracted or disappointed insight:

who’s impersonating who
here? / who’s mindblowing

/ late-night
drip-crack /
(‘coupling’)

The question – pertaining perhaps to a sense of poetic tradition – dissolves, the slashes acting like internal line-breaks, as the speaker evasively resorts to non-sequiturs and blunt, ‘coupled’ syllables. Whatever is being projected belongs to the poem: ‘hedges & trades (they | ride within / the system.’
Continue reading →

δεν λέμε λέξη
για τα λεπτά που φεύγουν
μόνο ενδοιασμούς έχουμε
για κείνο
και για τ’ άλλο

εδώ κι εκεί διάβολοι
σκούροι
φαιοπράσινοι
αναδύουν μούχλα

μια ελευθερία ξιπασμένη
με ιδεολογίες γυμνές
καρφωμένες στο πάτωμα
εσωστρεφείς
υστερικές

αναλύοντας τόμους διαφημίσεων
με ευλάβεια

Διαδρομή

το τιμόνι
κινείται
(μόνο) όταν
η άγκυρα
πέφτει
στην έρημο
και τα πανιά
κοιμούνται

Νέττα, 25/2/2015

***

Εις μάτην

ένα ακόμη φύλλο προστέθηκε
στην αποθήκη των κεκτημένων∙

οι μαριονέτες αγοράζουν ράφια
και τα διακοσμούν με χαρτί πολυτελείας
για ένα (δήθεν) καλύτερο φαίνεσθαι
στην επιδερμική κοινωνία της πρόσληψης,
εισπνέοντας το καρκίνωμα
που αντικατέστησε το οξυγόνο

Νέττα, 2/2/1015

by Dmetri KAKMI


Yasar KEMAL



Few writers have so identified themselves with their own country as Yasar Kemal. After reading his prodigious output one is first aware of the land and then of legend. Where one ends the other begins, and at some point fuse into one so that the land becomes legendary, and Yasar Kemal its reigning hawk.
Yasar Kemal was born in 1922 in a village on the Chukurova plains. After a basic education, he became an agricultural labourer and factory worker who took it upon himself to champion workers’ rights. After a brief stint as a journalist, he published his first novel, the award-winning Memed, My Hawk in 1955.

For over three decades Kemal has identified himself to such an extent with the unforgiving yet sublime Taurus Mountains, the Chukurova plains and its toiling people that the one word that best describes his work is perhaps lapidary. As the word suggests, Kemal is elegant and concise in both word and wisdom. He is the emblem of a lost but not yet forgotten Anatolia in the most profound sense.
Fact and folklore intermarry in Yasar Kemal. His best work is about old agrarian Turkey giving way to a new modern industrial nation. The clash of past with present, the disintegration of village life and the expansion of the city are all part of his oeuvre. As progress marches on, it devours the traditional village, isolated in time and place, routing out the little people whose only recourse to justice has long been through self-administered vengeance.
Continue reading →

Η συμπύκνωση
Η συμπύκνωση
Η πύκνωση
Πυρακτωμένη και διαμπερής
Το σημείο τήξης
Το σημείο δράσης
Το σημείο Μηδέν
Το Άπειρο σημείο
Το σημάδι που αφήνει
Πυρακτωμένο ασημένιο
Χάλκινη φλέβα
Πρόσθετο χέρι
Από κρυοπηξία χαμένο προ πολλού
Και κομμένο από τον λαιμό
Κάποτε το σημάδι στο μέτωπο
Στην κοιλιά
Και κυρίως η τήξη στα γεννετικά υγρά

Οι μεσοποτάμιοι κήποι –τα έργα
Κάποια άδειασαν από
Λουλούδια
Ιστορία
Αλφάβητο
Ήρθαν στέρεψαν
Για αιώνες
Η εποχή των παγετώνων
Είχε κάνει εμφάνιση
Εντυπωσιακή
Η Συριακή αυτοκρατορία
Του ενός κυττάρου
Έγινε Σειριακή
Σχεδόν σιαμαία
Αναζήτηση
Ο-1
Σχεδόν σιαμαία
Από εκεί κι έπειτα
Ανά ζεύγη

Λιβάδι μου εσύ
Με χείλη βερύκοκα!
Στα ατάραχα νερά των ματιών σου
Παραπατούν δύο ρυάκια με ξυλοπόδαρα
Κι εγώ την κατάκοπη ψυχή μου
Την έχω εκεί μέσα.

Μη με λησμόνει ανθίζουνε
Στα λακκάκια σου
Και σου μοιάζουν όλα σαν μικρές ανηψούλες.

Ο άνεμος παίζει άρπα στην κόμη σου.
Και σαν Άγγελος Κυρίου μου τραγουδάει
Από τα πέρατα η καρδιά σου.

*Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
**Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από Αλωνάκι της Ποίησης στο http://alonakitispoiisis.blogspot.com.au/search?updated-max=2015-02-26T00:00:00%2B02:00&max-results=15