Κανένας νέος χρόνος δεν ήλθε ποτέ στους τόπους μας
Σ’ αυτήν εδώ την οικουμένη των αλύτρωτων παθών
Του βουβού πόνου και των αέναων αναμονών

Ο παλαιός απάνθρωπος κόσμος βάζει τα ρούχα του αλλιώς
Σβήνει τα κεράκια της παντοδυναμίας του
Μέσα στις κόγχες των νεκροκεφαλών
Τραγουδάει τα μεσάνυχτα ακάθιστους ύμνους
Κάνει προπόσεις πίνοντας απ’ τ’ ανοιγμένα κρανία
Και ανάβει με τον ενθουσιασμό του εορτάζοντος πλήθους
Το καντήλι στα μνήματα των γενεών που ακολουθούν

Ο νέος χρόνος που καλωσορίζεται αποχαιρετώντας τον παλιό
Ο τυφλός χρόνος των όμοιων δευτερολέπτων
Των λεπτών και των λειψών ωρών
Που φεύγουν κ’ εξανεμίζονται ανεπιστρεπτί
Με τους ανθρώπους ακατάσχετα ν’ αγωνιούν
Το χαμένο χρόνο τους να βρουν
Είναι ο ίδιος, ο ένας κι αυτός τυραννικός χρόνος
Που κυλάει και γιγαντώνεται ερήμην μας
Μετατρέποντας τις εκδηλώσεις της ζωής
Σε μιαν απέραντη του χρόνου χωματερή

Του χρόνου που περνά, κυλά και χάνεται
Και εκμηδενίζεται απ’ την αρχή
Και ξανά και ξανά και ξανά
Περνά, κυλά και χάνεται
Αφανίζοντας τα πάντα μέσα του
Σε μια αιωνιότητα στιγμών
Που δε διαρκούν
Πεθαίνοντας προτού ακόμα γεννηθούν

Κανένας νέος χρόνος δεν ήλθε ποτέ στους τόπους μας
Σ’ αυτήν εδώ την οικουμένη των αλύτρωτων παθών
Του βουβού πόνου και των αέναων αναμονών

Τα μεσάνυχτα κάθε παραμονής πρωτοχρονιάς
Ένα βαμπίρ μέσα σε κάθε ρολόι
Πεθαίνει κι ανασταίνεται
Και ακάθεκτο συνεχίζει
Με τα δόντια του στο λαιμό μας
Να ρουφά τη διάρκεια των ζωών μας

Αν ίσως μαθαίναμε ανά πάσα στιγμή
Να είμαστε και να υπάρχουμε μαζί
Ο χρόνος θα γονάτιζε μπροστά μας βραδύς
Και τα αλύτρωτα πάθη ίσως τότε λυτρώνονταν
Οι βουβοί πόνοι ίσως εισακούονταν
Οι αέναες αναμονές ίσως τελείωναν

30/12/2015

*Δημοσιεύτηκε στο αθηναϊκό Indymedia.