Σωτήρης Παστάκας, Τέσσερα ποιήματα

430504_286553544793411_1273925037_n

1

ΑΓΑΠΗ έρημο ακρογιάλι.
Πορφυρό σούρουπο.
Πράσινη θάλασα.
Κύματα. Άμμος.
μαύρο αναδύθηκε
το κεφάλι σου,
άσπρο χαμόγελο
κρατώντας στα δόντια.

7

ΝΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΩ τα βέλη μου σε σένα,
όπως κατευθύνει τα κύματα ο αγέρας.
Μελτεμάκι του Καλοκαιριού,
που σ’ εκνευρίζει, και σε στεναχωρεί,’
γιατι σού στερεί το μεροκάματο,
κορίτσι του παραλιακού ουζερί,

ταμία της καρδιάς μου.

22

ΟΣΟ ΛΙΓΟΣΤΕΥΕΙ η ποίηση, άλλο τόσο
πληθαίνουν οι ποιητές της.
Όσο πιο δύσκολη γίνεται η αγάπη
τόσο περισσότερο εύκολα αναδεικνύονται
οι αγαπητικοί,
οι κατ’ επαγγελμα εραστές

κι ερωτευμένοι.

38

Η ΝΗΣΟΣ Χίος ως
παρωνυχίδα εισφρύει
κι επανέρχεται.

Με απομακρύνει ο κνησμός,
αρχαίος χρησμός
και παροξύνομαι.

Πρέπει ν’ απομακρύνθηκα πολύ.
Να φανταστείς,
πως εδώ που βρίσκομαι,
τη θάλασσα τη λένε Ιόνιο.

*Από τη συλλογή “Νήσος Χίος”, εκδ. Πλανόδιον, 2001 (σελ. 9, 15, 30 και 46).

One response to “Σωτήρης Παστάκας, Τέσσερα ποιήματα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s